tag:blogger.com,1999:blog-85703901414658304082012-01-02T11:59:48.287-08:00هنر و ادبیاتمحمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.comBlogger231100tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-83181197141647687962012-01-01T12:43:00.000-08:002012-01-01T12:49:20.982-08:00<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">شعر، بخش پنجم</span><br />انتشار بعدی اوایل آوریل 2012<br /><br /><span style="font-weight: bold;">برگزیده اشعار 2000-1999</span><br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">معمولا</span><br /><br />او تنها آن جا نشسته بود<br />مرا به قهوه دعوت کرد<br />من هنوز غذا نخورده بودم<br />گفتم<br />من قبل از غذا قهوه نمی نوشم<br />حقیقت هم داشت<br />من معمولا قبل از غذا قهوه نمی نوشم<br /><br />او دوست مرا به قهوه دعوت کرد<br />او تازه غذا خورده بود<br />او گفت<br />من بعد از غذا قهوه نمی نوشم<br />حقیقت هم داشت<br />او معمولا بعد از غذا قهوه نمی نوشد<br /><br />او هم معمولا تنها بود.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">یک ماهی</span><br /><br />من یک ماهی بودم<br />و در یک برکه شنا می کردم<br />برکه مرد<br />من با آن مردم<br />وبه شکل یک پرنده درآمدم<br />و به یک دریاچه مهاجرت کردم<br />آن جا دوباره به شکل یک ماهی درآمدم<br />و به شنا کردن ادامه دادم<br /><br />من یک ماهی بودم<br />و در یک دریاچه شنا می کردم<br />دریاچه مرد<br />من با آن مردم<br />و به شکل یک پرنده درآمدم<br />و به یک دریا مهاجرت کردم<br />آن جا دوباره به شکل یک ماهی درآمدم<br />و به شنا کردن ادامه دادم<br /><br />من یک ماهی هستم<br />در یک برکه شنا می کنم<br />و در یک دریا شنا می کنم.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">چیپس سیب زمینی</span><br /><br />ما یک بار با هم روبرو شدیم<br />و با هم سر صحبت را باز نکردیم<br /><br />از آن زمان او در رویای من ظاهر می شود<br />در رویا هم با هم سر صحبت را باز نمی کنیم<br /><br />به تازگی در مترو نشسته بودم<br />و چیپس سیب زمینی می خوردم<br />او روی صندلی مقابل من ظاهر شد<br />به او یک چیپس سیب زمینی تعارف کردم<br />او لبخند زد<br /><br />این کار را باید قبلا می کردم!<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">سلام!</span><br /><br />سلام!<br />سلام!<br /><br />یک بوسه<br />یک بوسه<br /><br />یک یک دوم بوسه<br />یک یک دوم بوسه<br /><br />یک یک چهارم بوسه<br />یک یک چهارم بوسه<br /><br />یک یک هشتم بوسه<br />یک یک هشتم بوسه<br /><br />یک بوسه خدا حافظی<br />یک بوسه خدا حافظی<br /><br />خدا حافظ!<br />خدا حافظ!<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">اکثریت مردم</span><br /><br />چنان چه اکثریت مردم<br />رنج یک دیکتاتور را بر خود هموار کنند<br />من نیز رنج او را بر خود هموار می کنم<br /><br />چنان چه اکثریت مردم<br />برای اصلاحات وارد عمل شوند<br />من نیز برای اصلاحات وارد عمل می شوم<br /><br />چنان چه اکثریت مردم<br />برای انقلاب وارد عمل شوند<br />من نیز برای انقلاب وارد عمل می شوم<br /><br />آدم می تواند فکر کند، من یک فرصت طلب می باشم<br />من یک فرصت طلب نیستم<br />چنان چه اکثریت مردم<br />از روی فرصت طلبی برای چیزی وارد عمل شوند<br />من با آن ها مخالفت خواهم کرد.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">شعر اول</span><br /><br />با یکدیگر روبرو شدیم<br />او پاکت سیگار را از جیب پیراهن من درآورد<br />و سیگاری آتش کرد<br /><br />راحت آغاز شد<br />من شعری در باره آن نوشتم<br /><br />شعرم را به سختی بیاد می آورم<br />او را نیز<br /><br />و هنوز سیگار می کشم<br />و شعر می نویسم.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">در پرانتز</span><br /><br />پرانتز باز<br />یک عشق<br /><br />فراموش کردم پرانتز را ببندم<br />عشقی دیگر<br />عشقی دیگر<br />عشقی دیگر<br /><br />پرانتز ها را می بندم<br />تنها یک عشق باقی می ماند<br /><br />پرانتز بسته.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">جای خالی کسی</span><br /><br />برای او می نوشتم<br />او رفت<br />برای خویش می نویسم<br />تا جای خالی او را پر کنم<br /><br />جای خالی او پرشدنی نیست<br />برای دیگری می نویسم<br />در دیگری نیز جای خالی کسی هست<br /><br />در او نیز جای خالی کسی بود<br />برای او نیز می نویسم.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">برایم ناگوار بود</span><br /><br />برایم ناگوار بود تولدم را جشن بگیرم<br />از مادرم تقاضا کردم مرا دوباره بزاید<br />اما این بار بدون مشارکت پدرم<br />او مرا زایید<br /><br />حالا تولدم را جشن می گیرم<br />پدرم را نیز به جشن تولدم دعوت می کنم.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-8318119714164768796?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-76839855314924113812011-10-01T11:27:00.000-07:002011-10-01T11:31:55.433-07:00<span style="font-size:130%;"><strong>نقد، بخش دوم<br /><br />نقد<br /></strong>چند سالی میشود که با شعرهای احمدیان آشنا شده ام و خواندن آنها را با اشتیاق دنبال میکنم .شعر احمدیان به نظرمن شعر فلسفه است او در شعرش مضامین شعری و فلسفی را درهم آمیخته است .فلسفه نه به عنوان یک دستگاه مجرد فکری بلکه بصورت فلسفه عینی و عملی زندگی در شعر او به تصویر کشیده می شود. شعر محمد احمدیان بازتاب هستی اوست در دنیای امروز.شعری که بشدت فردیت یافته است .مضامین شعر او گاه نگاهی بسیار ساده و گذرا به یک برخورد کوتاه روزمره است و گاه کنکاشهای درونی و به چالش کشیدن "خود"های پنهان ودیوهای درون است. او از نشان دادن دیوهای درونش در شعر واهمه ای ندارد و با پذیرش وجوه متضاد بد و خوب ، زشت و زیبا،سیاه و سفید ،بومی و مهاجر،امید وناامیدی،...از انسان تک ساحتی به انسان چندوجهی دست می یابد و بدینسان مدرن بودن خود را به نمایش می گذارد.شعر احمدیان با اینگونه نگاه به انسان ،شی،وپدیده ها از لایه های بیرونی عبور کرده و به لایه های عمقی ترمی پردازد و به این ترتیب دربرخوردهای به غایت فرد گرایانه ،تجربه های شخصی را به تجربه عام بدل میکند .<br />شعر احمدیان گاه یک ایماژساده از یک زن و کودکی با بادکنکی در دست است ، و گاه مباحثه ومصالحه با خود و دنیاست.با این حال چه بسا مواقع که اشعار او فرصت شعر شدن نمی یابند و در حد دل نوشته باقی می مانند. به عبارتی نثری نه چندان روان و فاقد جوهره شعری. گاه شاعر برای وفاداری به مضمون و ترسیم وجوه مختلف یک پدیده به تکرار بیش از حد کشیده شده و به ایجاز شعرآسیب میزند.از اینرو برخی از شعرهای او گاه تجربه های اندیشیده ای هستند که به نوبه خود قابل فکر و زیبا هستند ولی کمترازلطافت زبان و بیان شعری بهره یافته اند و بیشتربه متون تعقلی نزدیک اند.<br />ازآنجاییکه شعر احمدیان خواننده را به تفکر درباره خود،زندگی دردنیای مدرن و دل مشغولیها ودغدغه های انسان امروزی وامیدارد ،من شعر احمدیان را با شوق و اشتیاق دنبال میکنم.<br /><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>زری<br /><br /></strong></span><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-7683985531492411381?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-74833490355017169322011-10-01T11:11:00.000-07:002011-10-29T08:41:50.014-07:00<span style="font-size:130%;"><strong>تازه ها، بخش نهم<br /><br /></strong>انتشار بعدی اوایل ژانویه 2012<br /><br /><br /><strong>برای او آرزو می کنم<br /><br /></strong>چند بار او را دیده ام. امروز یک پرنسس را در او کشف کردم. من تجربه مستقیم با پرنسس های رئال ندارم. من نمی دانم که تصویر تاریخی که از پرنسس ها به ما داده اند با واقعیت مطابقت دارد یا نه. برای من تصویری که ما از یک پرنسس داریم مهم است.<br />ما تصویری هم از فرشته و هیولا داریم. برای من مهم نیست که آیا این تصاویر رئال هستند، یا نه. تنها تصاویری که ما از آن ها داریم برای من مهم است. و من آن چه را که ما بمثابه فرشته و بمثابه هیولا در انسان متصور می شویم، دوست دارم.<br />بنابراین، او تصویری را که من از یک پرنسس دارم تایید می کند. برای او آرزو می کنم که یک پرنسس باقی بماند.<br /><br /><br /><strong>کمک کنید!<br /><br /></strong>کمک کنید! یک زنبور مرا زد<br />زنبور که نبود<br />همو ساپین بود.<br /><br /><br /><strong>قدر آن ها را می شناسم<br /><br /></strong>من حامل دو اژدها در خویشم<br />قدرم و پاکی ام<br /><br />باید مواظب رفتارم باشم<br />و باید مواظب آن ها باشم<br /><br />قدر آن ها را می شناسم<br />آن ها نگهبان فرهنگ در منند<br /><br />منم.<br /><br /><br /><strong>این چهره<br /><br /></strong>آن را بی آلایش احساس کردم<br />آن را دل پذیر احاس کردم<br />آن را زیبا احساس کردم<br />آن را جالب توجه احساس کردم<br />آن را الگانت احساس کردم<br /><br />این چهره.<br /><br /><br /><strong>این زن<br /><br /></strong>این بی آلایشی در رفتارش<br />این ملانکولی در چشمانش<br />این خوشبختی در روانش<br />این زیبایی در جهانش<br />این فروتنی در وجودش<br /><br />این زن.<br /><br /><br /><strong>او در تلویزیون است<br /><br /></strong>او در تلویزیون است<br />از او خوشم می آید، آن طور که او رفتار می کند<br />آیا او هم از من خوشش می اید؟<br />آری!<br /><br />آن طور که او رفتار می کند، از بینندگان خوشش می آید.<br /><br /><br /><strong>دوست من باش<br /><br /></strong>دوست من باش<br />و یک مدعی قوی باش<br />برای من<br /><br />آن گاه همه دلواپسی هایم را فراموش خواهم کرد<br />و خواهم رقصید<br />سرمست.<br /><br /><br /><strong>من ایران امروز را دوست دارم<br /><br /></strong>با تلفات بالا در جاده هایش<br />با اهمال ورزیدن در حفظ طبیعتش<br />با فلاکت دست به گریبانش<br />با کم رنگ شدن مرزهای اخلاقش<br />با ادعای جوانانش برای تجربه کردن عشق<br />با غنیمت شمردن فاصله میان دو گرفتاری برای برپا کردن یک پیک نیک و یک پارتی اش<br />با کودکان خیابانی اش<br />با هوای آلوده شهرهایش<br />با سگان ولگردش<br />با امید مردمانش برای قدری بهتر<br />با دست های پرشور جوانانش<br />با تلاش زنان و مردانش برای نجات امروز<br />با چشمان شفاف زنانش<br />با تن فروشی از روی اضطرار دخترانش<br />با آنتن های ماهواره ای بر پشت بام هایش<br />با آرزوی مردمانش برای داشتن تکه ای از زمین و تکه ای از آسمان<br />با زنده نگاه داشتن طعم غذاهایش<br />با پناه بردن زنان و مردانش از درد به اعتیاد<br />با عبادت خالصلنه مادرانش<br />با چهره کودکانش<br /><br />من ایران امروز را دوست دارم.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-7483349035501716932?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-52387577496331502602011-07-01T00:47:00.000-07:002011-07-01T01:29:07.786-07:00<span style="font-size:130%;"><strong>نقد</strong><br /><br />اشعار محمد احمدیان به دلایلی برای من قابل توجه هستند. یکی به دلیل سادگی آنهاست. سادگی آنها مرا یاد نقاشی کودکانه / نقاشی ساده و بی تکلف می اندازد. اما این سادگی دلیلی برای سطحی بودن اشعار وی نیستند بلکه عمیقا خود را درگیر پرسش های میان مرگ و هستی می کنند. از این رو اشعار او به زبانی بی گناه / کودکانه می رسد که مرا به یاد نقاشی کودکانه می اندازد.<br />از طرفی دیگر تجارب وی به عنوان مهاجر وآشنایی عمیق تر شاعر به زندگی چند فرهنگی وآگاهی به دانش های غرب در حوزه فلسفه و روانشناسی و هنردر اشعار محمد احمدیان بی تاثیر نبوده اند. هر شعراو کنش یا واکنشی است که پرسش های دیگری را درذهن خواننده ایجاد می کند.<br /><br />طاهره اصغری</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-5238757749633150260?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-85800227623899455372011-07-01T00:40:00.000-07:002011-07-01T13:01:25.091-07:00<span style="font-size:130%;"><strong>تازه ها، بخش هشتم</strong><br /><br /><strong>انتشار بعدی اوایل اکتبر 2011</strong><br /><br /><br /><strong>جنون</strong><br /><br />جنون دوست من است<br />با جنون زندگی من زندگی من است<br />وقتی درد قوی تر باشد از من<br /><br />چنان چه درد قوی تر نباشد<br />به تنهایی از عهده اش بر می آیم<br />زحمتی برایم ندارد.<br /><br /><br /><strong>بادکنک</strong><br /><br />او رفت<br /><br />در رویا دیدم او جلوی من می رود<br />یک بادکنک در دست<br />به او نزدیک شدم و بادکنک را از دستش گرفتم<br />او به راهش ادامه داد و در دور ها ناپدید شد<br /><br />من آن جا ماندم<br />یک بادکنک در دست.<br /><br /><br /><strong>آن چه را عقل از من دریغ می کند<br /></strong><br />عقل از پسش بر نمی آید به من مشروعیت ببخشد<br />آن چه را عقل از من دریغ می کند، عشق به من ارزانی می دارد<br /><br />عقل غرغر می کند<br />عشق می گوید:<br />سخت بود و دلنشین.<br /><br /><br /><strong>با کمال میل</strong><br /><br />با کمال میل بدم<br />نیت های بد جادو می کنند<br />گاه به گاه یک نیت بد<br />تا بد خودش را پشت سر نیت های خوب پنهان نکند<br /><br />احساس خجالت می کنم وقتی نیتی خوب دارم<br />و آن خوب نزد یکی دیگر به مقصد نمی رسد.<br /><br /><br /><strong>او</strong><br /><br />او چند بطر آبجو در دست دارد<br />و سوار مترو است<br />او هنوز زن جوانی است و محبت آمیز حرف می زند<br />من خجالت می کشم که او محبت آمیز رو به مسافران حرف می زند<br />الکل او را خوب ویران کرده است<br /><br />من دیگر جوان نیستم<br />و به عشق اعتیاد دارم<br />عشق مرا خوب ویران کرده است<br /><br />او از چه به الکل پناه برده است ؟<br />من از چه به عشق پناه برده ام ؟<br /><br /><br /><strong>امروز یک روز بود</strong><br /><br />سر راه تمرین ژیمناستیک، در پارک نزدیک خانه ام با پاییز روبرو شدم. با تمامی و کمالش. رنگ های گرم و ملانکولیک.<br />موقع تمرین زن جالب توجهی در گروه بود. در خانه آشنایی ها را در زندگی ام مرور کردم. هر آشنایی یک سرنوشت بود. هر آشنایی با این شروع شد، که یکی دیگر را جالب توجه احساس کردم. نه همیشه نخستین برداشت من بجا بود. نه همیشه سرنوشت با من خوب تا کرد.<br />حالا پاییز زندگی ام را تجربه می کنم. با تمامی و کمالش، با رنگ های گرم و ملانکولیک، همانند پاییز در پارک.<br />امروز یک روز بود. یک روز پاییزی.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-8580022762389945537?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-77185725845197774012011-07-01T00:30:00.000-07:002011-07-01T00:39:11.427-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-ikj13j3Zhrs/Tg15fjvob3I/AAAAAAAAADk/Z1vDYSblNTw/s1600/Ohne%2BTitel5.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624285092733546354" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-ikj13j3Zhrs/Tg15fjvob3I/AAAAAAAAADk/Z1vDYSblNTw/s320/Ohne%2BTitel5.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-w412JLxSsrs/Tg15WwCRDRI/AAAAAAAAADc/pHdzwYiw5eg/s1600/Ohne%2BTitel4.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624284941414108434" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-w412JLxSsrs/Tg15WwCRDRI/AAAAAAAAADc/pHdzwYiw5eg/s320/Ohne%2BTitel4.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-BaTROvQ4lLs/Tg15MFpdG_I/AAAAAAAAADU/3KGRU2r34sA/s1600/Ohne%2BTitel3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624284758237060082" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-BaTROvQ4lLs/Tg15MFpdG_I/AAAAAAAAADU/3KGRU2r34sA/s320/Ohne%2BTitel3.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-wEnEYABbmoM/Tg15DkEf3CI/AAAAAAAAADM/9KzuCa0DGBY/s1600/Ohne%2BTitel2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624284611784727586" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-wEnEYABbmoM/Tg15DkEf3CI/AAAAAAAAADM/9KzuCa0DGBY/s320/Ohne%2BTitel2.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-r1omu4vBD8U/Tg14sWGUe-I/AAAAAAAAADE/6EyJpKxVsE4/s1600/Ohne%2BTitel.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624284212897283042" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-r1omu4vBD8U/Tg14sWGUe-I/AAAAAAAAADE/6EyJpKxVsE4/s320/Ohne%2BTitel.jpg" /></a> </div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-7718572584519777401?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-27529842285716325792011-04-01T13:19:00.000-07:002011-04-16T07:37:00.702-07:00<strong>تازه ها، بخش هفتم</strong><br /><br /><strong> انتشار بعدی اوایل جولای</strong><br /><br /><strong>طعم برف</strong><br /><br />بستگی به این دارد،<br />که تو از آن چه بسازی<br /><br />خورشید<br />شب<br />بهار<br />پاییز<br />باران<br /><br />برف قبل از آن سفید بود<br />راستی برف برایت چه طعمی دارد؟<br /><br /><br /><strong>منطق</strong><br /><br />منطق به من دیکته می کند، چه احساس هایی باید داشته باشم. به این، به آن. به این، به آن. به این، به آن. احساس هایم روی میز تحریر در برابر چشمانم می رقصند و جایی در متنی که اساعه می نویسم پیدا می کنند. منطق اصلا برایم مهم نیست.امر ناممکن انسانی است، عشق می گوید.<br /><br /><strong>قطره ای باران</strong><br /><br />اجازه داری یک مشکل را به تعویق بیندازی؟ البته که! توی کشو و تمام. اتیکت را فراموش نکن: مشکل شماره 1.<br />من مغزم کشو دارد. چه چیز هایی در آن ها جا داده ام. خدا مرا حفظ کند!<br />پاسخ ها از آسمان فرود می آیند. مگر این که وقتی باران می آید، تو هیچ گاه دستت را دراز نکنی.<br /><br />قطره ای باران دستم را لمس می کند. یک فرشته بود؟<br /><br /><br /><strong>آیا می توانم</strong><br /><br />آیا می توانم خویشتن را زیر سئوال ببرم و در عین حال خویشتن را دوست بدارم؟<br />آیا می توانم ترا زیر سئوال ببرم و در عین حال ترا دوست بدارم؟<br />آیا می توانم خودمان را زیر سئوال ببرم و در عین حال خودمان را دوست بدارم؟<br />آیا می توانم واقعیت را زیر سئوال ببرم و در عین حال آن را دوست بدارم؟<br /><br />آری می توانم<br />حقیقت و عشق با هم دوستند.<br /><br /><br /><strong>هم برای خودم، هم برای تو</strong><br /><br />دیو من دیو ترا توجیه می کند<br />دیو تو دیو مرا توجیه می کند<br /><br />دیو ها اشتباهاتی هستند که ما می خواهیم به مثابه یک درستی بفروش برسانیم<br />یادم باشد، فردا پیش فروشگاه روسمن اسپری ضد دیو بخرم<br /><br />هم برای خودم، هم برای تو.<br /><br /><br /><strong>او یک زن بود</strong><br /><br />او یک زن بود<br />یک هفته بعد<br />او یک زن جدی بود<br />یک هفته بعد<br />او یک زن حساس بود<br />یک هفته بعد<br />او یک زن زیبا بود<br />یک هفته بعد<br />او یک زن جذاب بود<br />یک هفته بعد<br />او یک زن بی نظیر بود<br /><br />امروز او را برای آخرین بار دیدم.<br /><br /><br /><strong>من یک مصالحه هستم</strong><br /><br />من یک مصالحه هستم<br />تو یک مصالحه هستی<br />او یک مصالحه است<br />واقعیت یک مصالحه است<br />دولت یک مصالحه است<br />آنجلا مرکل یک مصالحه است<br />مصالحه ناپذیر هم یک مصالحه است<br />بس است دیگر با مصالحه های کاهل!<br /><br />تو یک مصالحه جالب توجه و کامیاب هستی<br />ترا مصالحه ناپذیر دوست دارم!<br />آخ، ببخشید!<br />عشق هم یک مصالحه است<br />زیباترین مصالحه.<br /><br /><br /><strong>تا زمانی که</strong><br /><br />جهان موجودی است مانند من و تو<br />می تواند از شادی بدرخشد<br />می تواند دچار سرماخوردگی شود<br />می تواند دچار بحران شود<br />می تواند از عهده بحرانش برآید<br />زخم دارد<br />زخم هایش می توانند التیام یابند<br />می تواند دچار بیماری شود<br />هر آن چه من و تو دچارش می شویم<br />از یک دپرسیون خفیف گرفته تا یک پسیکوز<br />آهسته می گویم، اما باید این را بگویم<br />می تواند با شکست روبرو شود<br />و با صدای بلند می گویم<br />می تواند بارها و بارها از نو آغاز کند<br /><br />تا زمانی که می درخشد<br />تا زمانی که بر پاهایش ایستاده است<br />تا زمانی که به خودش زحمت می دهد<br />با آن همکاری می کنم.<br /><br /><br /><strong>حالا این خونسردی</strong><br /><br />من درب و داغانم!<br />من درب و داغانم!<br /><br />اجازه دارم آن را اعتراف کنم؟<br /><br />حالا این خونسردی را از کجا دارم،<br />که با شما در باره آن به بحث می پردازم؟<br /><br /><br /><strong>و چه چیزی را باید خیلی زیاد جدی بگیرم؟</strong><br /><br />جادوی بدبختی<br />در برابر آن<br />جادوی خوشبختی کمک می کند<br />و خیلی زیاد جدی نگرفتن<br />بدبختی را <br />و خوشبختی را<br />یکی دیگر رهایت نخواهد کرد<br />دیگری تنهایت می گذارد<br />بنابراین نه خیلی زیاد و یک بار دیگر نه خیلی زیاد<br />و چه چیزی را باید خیلی زیاد جدی بگیرم؟<br />این که امروز یک روز آفتابی است<br />این که نیم ساعت دیگر قهوه می نوشی و سیگار می کشی<br />این که برای امروز ظهر نیمرو و نودلن داری<br />این که امشب دوستی را ملاقات می کنی.<br /><br /><br /><strong>در این لحظه چه می کنی؟</strong><br /><br />در این لحظه چه می کنی؟<br />شاید خوابیده ای<br />شاید کتاب می خوانی<br />شاید می روی خرید<br />شاید نشسته ای و به فکر فرورفته ای<br />شاید شادی ات را در سیگاری می پیچی<br />و آن را دود می کنی<br /><br />من شادی ام را در واژه ها می پیچم<br />و آن را دود می کنم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-2752984228571632579?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-41970913169531613212011-01-01T05:08:00.000-08:002011-02-02T09:23:16.010-08:00<span style="font-size:130%;"><strong>شعر، بخش چهارم<br /></strong><br />برگزیده اشعار، 1991 تا 1997<br /><br /><br /><strong>در پارک<br /></strong><br />در پارک دیدمش<br />گفتم چه هوای خوبی<br />تصدیق کرد و رفت<br /><br />وقتی در پس آخرین درخت ناپدید شد<br />هوای دلم گرفت.<br /><br /><br /><strong>پروانه و ناقوس<br /></strong><br />تا شهر راهی نیست<br />بانگ ناقوس کلیساها یادآور نیمروزند<br />آفتاب<br />گرم می تابد<br />آسمان<br />آبی است<br /><br />پروانه ای سرگردان<br />بر فراز علف های هرز کنار مزرعه می رقصد.<br /><br /><br /><strong>رویاهایم<br /></strong><br />رویاهایم<br />هم چون شهاب<br />بر آسمان تیره خاطرم خطی رسم می کنند<br /><br />این اختران سوخته<br />خبر از کدام انفجار نهان<br />در این سرای گمشده دارند.<br /><br /><br /><strong>رنگین کمان<br /></strong><br />عشق حاصل بی رمق تنهایی بود<br />آفتابی بی رنگ<br />و اعتراف من<br />سر آغاز فصل ها<br />لب های تو بر لبانم<br />پایان توهم خورشید بود<br />زمین یکباره سرد شد<br />شب<br />قطره ی شبنمی<br />روز<br />رنگین کمانی<br />بر آسمان<br /><br />جهان بازیچه کودکان دیوانه است.<br /><br /><br /><strong>نه این که خود چنین خواسته باشم<br /></strong><br />بارها پیشانی مرگ را بوسیده ام<br />و سفرم را<br />همواره از اعماق تباهی آغاز کرده ام<br /><br />نه این که خود چنین خواسته باشم<br />در جهانی زیسته ام<br />که در آن<br />شکوه زاده ی تباهی است<br />و تباهی زاده ی شکوه.<br /><br /><br /><strong>آرمانم<br /></strong><br />آرمانم<br />هم چون عصر<br />پرده ای تیره شده بود<br />میان من و رهگذران<br /><br />بردمش بالای کوهی<br />کشتمش<br />پای صخره ای به خاک سپردم<br />گریستم<br />و بازگشتم<br /><br />شب بود و<br />شهر چراغانی<br />شهر بود و<br />شب چراغانی.<br /><br /><br /><strong>حفره ی تیره<br /></strong><br />معصومیت عشق را<br />لطافت عشق را<br />خشونت عشق را<br />آزمودیم<br />ما این جام شهد یا زهر را<br />تا به آخر نوشیدیم<br /><br />اکنون زمان یاد ترا از خاطر من ربوده است<br />تنها حفره ای تیره به جای مانده<br />که به آشیان رها شده پرندگان می ماند<br />بر تنه درخت.<br /><br /><br /><strong>آواز قو<br /></strong><br />وقتی دیگر شوری برای دوست داشتنش نداشتم<br />در رویا با او هم آواز می شدم<br />تا اندوهم را<br />یا گناهم را فراموش کنم<br /><br />حالا که عقل وهم را به انقیاد خویش در آورده است<br />هنگام رویا می گویم:<br />بنگر!<br />قو آخرین آوازش را سرداده است.<br /><br /><br /><strong>اگر که غمگین بودم<br /></strong><br />اگر که غمگین بودم<br />پاییز زیبا بود<br />و گردش باد در میان برگ ها<br />به بازی کودکانی می مانست که از پی هم می دوند<br /><br />اگر که غمگین بودم<br />با شنیدن صدای غاز های وحشی<br />پنجره را می گشودم<br />به تماشا می ایستادم<br />تا آسمان تمام می شد.<br /><br /><br /><strong>ماه و ستارگان<br /></strong><br />اگر چه آفتاب این جا<br />رنگ دیگری دارد<br />ماه و ستارگان<br />همان ماه و ستارگان سرزمین منند<br />شاید هم ستاره ای<br />که مرا در دوران کودکی همراهی کرده است<br />هنوز در نقطه ای نامعلوم از آسمان حضور داشته باشد<br /><br />در شب های صاف<br />من پنجره بر ماه و ستارگان نمی گشایم<br />اگر چه می دانم<br />ماه و ستارگان<br />همان ماه و ستارگان سرزمین منند.<br /><br /><br /><strong>باران<br /></strong><br />برشیشه<br />قطره هایی چند<br />آرام می لغزند<br />و در لغزش خود تهی می شوند<br />چند قطره ای دیگر<br />در هم می قلطند<br />و شتابان تا انتهای شیشه می دوند<br /><br />بر شیشه<br />قطره های چند<br />آرام می لغزند<br />و نگاه من در لغزش آن ها تهی می شود<br />چند قطره ای دیگر<br />شتابان تا انتهای شیشه می دوند<br />و شتاب نگاه من<br />بر شیشه می ماند.<br /><br /><br /><strong>دلتنگی<br /></strong><br />صندوق نامه ها خالی است<br />زیرسیگاری پر<br />و تلفن خاموش.<br /><br /><br /><strong>هوس<br /></strong><br />بر پوست خاکستری خاطراتم دست می کشم<br />و چون کسی<br />که زخمی شفایافته را لمس کند<br />دردی خوش احساس می کنم<br />سرخوش از این درد<br />هوس شمشیر می کنم.<br /><br /><br /><strong>خانه<br /></strong><br />خانه ای ساختم<br />از سنگ<br />در برابر باد ناتوان بود<br /><br />خانه ای ساختم<br />از فولاد<br />در برابر باد ناتوان بود<br /><br />خانه ای می سازم<br />از رویا<br />بی شک در برابر طوفان پایدار خواهد ماند.<br /><br /><br /><strong>میز پینگ پنگ<br /></strong><br />در جوانی<br />در آرزوی خانه ای بود<br />با اطاقی بزرگ برای یک میز پینگ پنگ<br /><br />بعد آرزویش این شد<br />که جهان خانه ای برای همه باشد<br /><br />حالا<br />در آرزوی خانه ای برای خویش است<br />اما این بار<br />جایی برای میز پینگ پنگ در نظر نگرفته است.<br /><br /><br /><strong>سفر<br /></strong><br />سفرم را با رویایی آغاز کردم<br />رویا ستاره ای را نشانم داد<br />ستاره را دنبال کردم<br />ستاره زنی را نشانم داد<br />زن را دنبال کردم<br />زن کبوتری را نشانم داد<br />کبوتر را دنبال کردم<br />کبوتر درختی را نشانم داد<br />درخت را دنبال کردم<br />درخت ستاره ای را نشانم داد<br />ستاره را دنبال کردم<br />ستاره رویایی را نشانم داد<br />رویا را دنبال کردم<br />رویا سفری را نشانم داد.<br /><br /><br /><strong>ماه<br /></strong><br />با روشنی صبح عشق در من طلوع کرد<br />گفتم دوستت دارم<br />مهربانانه گفت نه<br /><br />خورشید در میان آسمان بود<br />بار دیگر گفتم دوستت دارم<br />با سردی گفت نه<br /><br />در غروب خورشید<br />بار دیگر گفتم دوستت دارم<br />با پرخاش گفت نه<br /><br />شب به ماه دل بستم<br />و ماه مرا تا طلوع دیگر همراهی کرد.<br /><br /><br /><strong>زیبایی<br /></strong><br />میان ستارگان می جویمش<br />بر زمین خاکی می یابم<br />و او مرا<br />بسان مادری که کودک به خواب رفته اش را از آغوش<br />بر بستر می نهد<br />بر این زمین خاکی فرو می نهد.<br /><br /><br /><strong>پیمان<br /></strong><br />با چشمان تو پیمان بسته ام<br />این یادگار هزاران ساله<br />سال های بد را<br />در چشمان تو زیستم<br />سال های خوب را<br />در برابر چشمانت<br />پیمان شکستم<br />و دوباره پیمان بستم<br />پیمان خواهم شکست<br />و دوباره پیمان خواهم بست.<br /><br /><br /><strong>قصه<br /></strong><br />هیچ شانسی نبود<br />برای زیستن<br />آن گونه که شایسته زیستن است<br /><br />سنگی بر می دارم<br />و بر سطح ساکت آب برکه خیالم می اندازم<br />طرحی نقش می بندد<br />نامش را می گذارم<br />قصه.<br /><br /><br /><strong>امید<br /></strong><br />بر شاخه درختی نشسته است<br />به سویش می روم<br />بر شاخه ای دیگر می نشیند<br />به سوی شاخه دیگر می روم<br />بر درختی دیگر می نشیند<br />به سوی درخت دیگر می روم<br />به دوردست ها می گریزد<br /><br />از اودل بر می دارم<br />از دوردست ها مرا فرا می خواند.<br /><br /><br /><strong>آسان<br /></strong><br />آسان<br />رویایم را فتح می کند<br />سخت<br />جانم را ترک<br /><br />و من آن را عشق می نامم<br />این گونه آسان تر است.<br /><br /><br /><strong>تکه پاره ها<br /></strong><br />می اندیشیدم<br />تکه پاره های بجا مانده از من<br />چندان قابل توجه نیستند<br /><br />از آن ها پیکری می سازم<br />در می یابم<br />زیباترم از آن که می اندیشیدم.<br /><br /><br /><strong>بیگانه<br /></strong><br />در خانه ام بیگانه ای منزل دارد<br />می خواهم به خاطره ای آویخته بر دیوار بنگرم<br />می گوید ننگر<br />می خواهم از پنجره به عابران بنگرم<br />می گوید ننگر<br /><br />به هوای آفتاب از خانه می گریزم<br />بیگانه ابری می شود تیره بر آسمان.<br /><br /><br /><strong>آبشار<br /></strong><br />پشت رود<br />می شکند<br /><br />ما با تحسین آبشار را می نگریم.<br /><br /><br /><strong>بیراهه<br /></strong><br />در برابر من یک بیراهه قرار داشت<br />و من انتخاب دیگری نداشتم<br />جز آن که در آن گام بگذارم<br /><br />در عمل آن را انتخاب کردم<br />در رویا به راهی دیگر رفتم<br /><br />راه ها با یکدیگر تلاقی کردند<br />دیرتر.<br /><br /><br /><strong>در غربت<br /></strong><br />در قطار مقابل هم نشسته بودیم<br />من خوشحال بودم<br />که او یک ایرانی است<br />او خوشحال بود<br />که من یک ایرانی هستم<br /><br />و ما با هم وارد گفتگو نشدیم.<br /><br /><br /><strong>گذشته من<br /></strong><br />گذشته من قابل تحمل نبود<br />بر آن شدم<br />تا آن را بتدریج دگرگون کنم<br />تا قابل تحمل تر باشد<br /><br />متوجه شدم<br />که آن نیز<br />مرا بتدریج دگرگون می کند<br /><br />من هم برای آن قابل تحمل نبودم.<br /><br /><br /><strong>عاشقانه<br /></strong><br />ترا دوست دارم و نودلن را و آفتاب را<br />ترا، چرا که با تو از روی میل نودلن صرف می کنم<br />نودلن را، چرا که بدون تو از روی میل نودلن صرف می کنم<br />آفتاب را، چرا که در آفتاب<br />به تو و نودلن نمی اندیشم.<br /><br /><br /><strong>قطار<br /></strong><br />قطار اول را از دست دادم<br />قطار دوم را از دست دادم<br />قطار سوم را از دست دادم<br />قطار جهارم را از دست دادم<br />قطار پنجم را از دست دادم<br />قطار ششم را از دست دادم<br /><br />جانم به لب رسید<br />سوار قطاری در جهت مخالف شدم<br />و به مقصد رسیدم.<br /><br /><br /><strong>پر<br /></strong><br />قو بال هایش را به هم می کوبد<br />پری بر زمین می افتد<br />باد آن را با خود همراه می برد.<br /><br /><br /><strong>بعد از آن<br /></strong><br />او پای دیوار نشست<br />و پاهایش را دراز کرد<br />این طور درد را کمتر احساس می کرد<br />در پشت سر او بسته شد<br />بیست چهار ساعت قبل هنوز او آزاد بود<br />دهانش و لبانش خشکیده بودند<br />آرزوی یک کوکاکولای سرد کرد.<br /><br /><br /><strong>تصویر در آیینه<br /></strong><br />اطاقی را نقاشی کردم<br />روی بوم<br />یک صندلی را نیز در آن نقاشی کردم<br />و زنی را که روی صندلی نشسته بود<br />و خود را در آیینه می نگریست<br /><br />او از جایش برخاست و رفت<br />تصویر او را در آیینه آرایش کردم.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-4197091316953161321?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-19339024804624920572010-09-18T02:31:00.000-07:002011-01-01T05:18:30.531-08:00<span style="font-size:130%;"><strong>تازه ها، بخش ششم<br /></strong><br /><br /><strong>زندگی ما یک نمایشنامه است</strong><br /><br />خدا یک مرجع غیرعقلانی است. جادویی و شاعرانه. من آخرین مرجع نیستم. اجازه بدهیم خدا در زندگی مان شرکت کند.<br />دیوهای ما نیز مراجع غیرعقلانی هستند. آنها نیز جادویی و شاعرانه اند. و آنها نیز در زندگی ما شرکت دارند، چه ما بخواهیم، چه نخواهیم.<br />زندگی ما یک نمایشنامه است. ما تنها بازیگر این نمایشنامه نیستیم. نقش خودمان را خوب بازی کنیم، تا این نمایشنامه، نمایشنامه ای موفق باشد.<br /><br /><br /><strong>تازه اکنون<br /></strong><br />سوسیالیسم در قرن نوزدهم و بیستم برای انسانهای بسیاری امیدی بود برای یک دنیای بهتر. این امید به مثابه یک اتوپی از کار در آمده است. و سوسیالیسم به مثابه آموزه هایی دگماتیک برملا شده است. اتوپی ها انرژی ما را آزاد می کنند و دگم ها به ما کمک می کنند، بر ترس هامان و تردید هامان غلبه کنیم. اما آنها مانع شکوفایی ما می شوند. ما دینامیک درونی خویش را از دست می دهیم. سوسیالیسم نتوانست ادعاهای نخستین خویش را حفظ کند: رهایی فرد، ترقی خواهی و انسان گرایی.<br />من در نیمه قرن بیستم به دنیا آمده ام. در جوانی ام در سوسیالیسم به یک رهایی دست یافتم و خویشتن را برای آن درگیر کردم. من نیز در ادعاهایم با دشواری روبرو شده ام: از اتوپی ام و دگم هایم پیروی کردن و در عین حال فردیت، ترفی خواهی و انسان گرایی ام را حفظ کردن. فردیت، ترقی خواهی و انسان گرایی ام را برمیگزینم .<br />تازه اکنون پس از آن که از اتوپی ام و دگم هایم جدا شده ام، در خویشتن یک دلبستگی احساس می کنم، برای واقعیتی بهتر خویشتن را درگیر کنم. واقعیتی بهتر به مثابه فضایی اجتماعی برای فردیت، ترقی خواهی و انسان گرایی. ترس هایم و تردید هایم مانع من نمی شوند. در کنار امیدهایم و دریافت هایم ایستاده ام.<br /><br /><br /><strong>دو مرجع<br /></strong><br />خدا و شیطان دو مرجع در من هستند. به آن ها به مثابه مراجع متخاصم نمی نگرم. آن ها رقیب و مکمل یکدیگرند. یکی مداومت زندگی مرا حفظ می کند، دیگری جان تازه ای به آن می بخشد.<br />از خدا یا شیطان در رنج نیستم. از خدایان سخت گیر و تنبل و از شیطان های سخت گیر و تنبل در رنجم. در خویشتن و در دنیای پیرامونم.<br />باید از آن ها حذر کنم.<br /><br /><br /><strong>خدا نسبی است<br /></strong><br />خدا نسبی است. شیطان هم نسبی است. من طرف زندگی ایستاده ام. گاه با خدای بیشتر از عهده اش بر می آیم، گاه با خدای کمتر. گاه با شیطان بیشتر از عهده اش بر می آیم، گاه با شیطان کمتر.<br />در جمهوری من عشق رئیس جمهور است. او با خدا و شیطان و زندگی و تو و من دوست است. او راهنمای من است. در آشفتگی این جهان.<br /><br /><br /><strong>دوپرنسیب<br /></strong><br />مرزها و عدول ها<br />خدا و خودسری<br />شیطان و تامل<br />عشق و نه<br />نفرت و آری<br />وجوه تیره و وجوه روشن<br />مداومت و تغییر<br /><br />آن ها در هماهنگی و مجادله با یکدیگرند<br /><br />و پرنسیب دوم من، که این متن را می نویسم چیست؟<br />دوقولوی ژنتیک من<br />او با این متن موافق است.<br /><br /><br /><strong>و من چه می کرده ام؟<br /></strong><br />عشقم را به انسان مدیون کارل مارکس هستم<br />گرایشم را به آنارشیسم مدیون باکونین هستم<br />شهامتم را برای شورش مدیون چه گوارا هستم<br />و بقیه؟<br /><br />هر آن چه دارم مدیون یک انسان دیگرم<br />و من جه می کرده ام؟<br />من همواره انتخاب کرده ام.<br /><br /><br /><strong>حربه من<br /></strong><br />من یک حربه دارم<br />شوق<br />جادو می کند<br /><br />در برابر کسالت<br />در برابر درد<br />در برابر<br />درماندگی<br />در برابر بی عدالتی<br /><br />گاه آبی رنگ است<br />گاه نارنجی رنگ است<br />گاه سرخ رنگ است<br /><br />وقتی متولد شدم به آن مجهز بودم<br />مادرم وقتی مرا در خویش حمل می کرد باید سردماغ بوده باشد<br /><br />چنانجه حربه ام را از دست داده باشم مرگ می تواند بیاید<br />نه، حرف چرند!<br />اگر مرگ در فرصتی درست بیاید،<br />از آن شوق خواهم کرد<br /><br />شوق جادو می کند<br />به فنجانی قهوه شوق داری؟<br /><br /><br /><strong>یک انسان جالب<br /></strong><br />یک انسان جالب می شناسم. او مرا بهتر از آن می شناسد که تو می شناسی. او ترا بیشتر از آن می شناسد که من می شناسم. او جهان را بیشتر از آن می شناسد که من می شناسم.<br />او یک رقیب خوب است. با من رقابت می کند و در عین حال با من همبستگی نشان می دهد. او یک همراه خوب است. ضعف های مرا پوشش می دهد و در عین حال خواستار آزادی من است.<br />او بهتر از آن چه تو بتوانی به من نیرنگ بزنی، به من نیرنگ می زند. من دوم من یک انسان جالب است. برای آن که با او میانه ای داشته باشم، باید دوست داشته باشم. جالب ترین ماجرایی که می شناسم دوست داشتن است.<br />من دوم من عشق من است به خویشتن و دیگران. در طول زندگی ام.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-1933902480462492057?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-40344860817794759182010-06-19T07:35:00.000-07:002010-06-20T06:33:37.014-07:00<div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>تازه ها، بخش پنجم<br /></strong><br /><br /><strong>همه چیز بازی توست<br /></strong><br />دنیا. منظورم کره زمین است. چه طوری؟ گاه به گاه حال تو را می پرسم. گاه به گاه روزنامه ها را می خوانم. فضانوردان تو را زیبا می بینند. من نیز گاه به گاه تو را زیبا می بینم. من در تو هستم. اما گاه به گاه از فاصله به تو می نگرم، یا بدون فاصله.<br />تو دریا داری. تو رودخانه داری. تو کوه داری. تو گیاه داری. تو درخت داری. تو حشره داری. تو کرم داری. تو حیوان داری. تو ماهی داری. تو پرنده داری. تو ویروس داری. و در درون تو چه می گذرد. آن را می شناسم. من نیز آتشفشان دارم و باجاری شدن گدازه ها آشنا هستم.<br />تو باران داری. تو برف داری. تو باد داری. تو طوفان داری. تو جنگل داری. تو فصل ها را داری. تو ماه داری. تو آفتاب داری.<br />تو انسان داری. من یکی از آن ها هستم. با آن ها میانه خوبی دارم. اما نه با همه. تو سیستم داری. تو معنا داری. من درگیر آن ها هستم. این قدر همه چیز را برای من پیچیده نکن! من می خواهم ازجمله بازی کنم. تو نیز بازی می کنی؟ آری. همه چیز بازی توست. در بازی شرکت می کنم.<br /><br /><br /><strong>امروز</strong><br /><br />امروز روز من نبود<br /><br />پرت حرف می زدم<br />پرت رفتار می کردم<br />پرت می اندیشیدم<br />پرت آرزو می کردم<br /><br />امیدوارم، پرت ننوشته باشم.<br /><br /><br /><strong>بعضی لحظات<br /></strong><br />مدت ها از آن می گذرد<br />اگر یک محکومیت می بود،<br />اکنون مشمول مرور زمان شده بود<br />اما من جای تو را خالی احساس می کنم<br />گاه به گاه<br /><br />بعضی لحظات آن چنان معتبرند<br />که طنینی جاودانه دارند.<br /><br /><br /><strong>امیدها<br /></strong><br />امیدها با شکست روبرو می شوند<br />و امیدهای تازه می زایند<br />من با آن ها با شکست روبرو می شوم<br />و از نو آغاز می کنم<br /><br />اندیشه ها با شکست روبرو می شوند<br />و اندیشه های تازه می زایند<br />من با آن ها با شکست روبرو می شوم<br />و از نو آغاز می کنم<br /><br />رویاها با شکست روبرو می شوند<br />و رویاهای تازه می زایند<br />من با آن ها با شکست روبرو می شوم<br />و از نو آغاز می کنم.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-4034486081779475918?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-43175320378953969372010-03-28T15:05:00.000-07:002010-04-22T10:41:47.160-07:00<div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>بخش چهارم</strong><br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>با تن و قلب و آگاهی<br /><br /></strong>نرمالیته از چه<br />تشکیل شده است؟<br /><br />وجد<br />کسالت<br /><br />شادی<br />رنج<br /><br />گاهی بالا<br />گاهی پایین<br /><br />گاهی از دست همه چیز بستوه آمدن<br />و اجازه بیان فحشی را به خود دادن<br />به خویشتن یا به دیکران<br />گاهی زمین زیر پاها را از دست دادن<br />و به پروانه ای تبدیل شدن<br /><br />با تن و قلب و آگاهی چیزی را خواستن<br />با تن و قلب و آگاهی چیزی را نخواستن<br /><br />این همان بهشتی نیست که از آن رانده شده ایم؟<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>در باره آن<br /></strong><br />آدم آهسته در باره آن حرف می زند<br />ادم از آن می ترسد<br />آدم به آن فحش می دهد<br />آدم به آن احترام می گذارد<br />آدم آن را نادیده می گیرد<br />آدم به آن احتیاج دارد<br />آدم آن را خوار می کند<br />آدم قدر آن را می داند<br />آدم آن را انکار می کند<br />آدم روی آن حساب می کند<br />آدم آن را جدی نمی گیرد<br />آدم آن را اسرار آمیز می انگارد<br />آدم آن را ساده می انگارد<br /><br />واقعیت.<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>کم و بیش<br /></strong><br />آسان<br />به درون آن فرو می غلتم<br />سخت<br />خویشتن را از آن رها می کنم<br />انگار در میانه روز سرو کله شب پیدا شده باشد<br />حفره سیاه<br /><br />آیا تو نیز در خویشتن<br />حامل حفره ای سیاه هستی؟<br />از آن ترس نداشته باش<br />هر کس<br />کم و بیش<br />حامل حفره ای سیاه در خویش است<br />نبودن.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-4317532037895396937?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-54276829965062923332010-03-28T15:00:00.000-07:002010-03-28T15:05:09.648-07:00<div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>بخش سوم<br /></strong><br /><br />برگزیده شعار از دفتر شعر «ماه مارس است». منتشر شده در سال 2002 .<br /><br /><br /><strong>آن زن</strong><br /><br />او هر بار<br />بگونه ای دیگر<br />در رویاهایم ظاهر می شود<br /><br />در هر شعر<br />با وجهی دیگر<br />از هستی خویش اشنا می شوم.<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>در شهر<br /></strong><br />هلال باریک ماه و<br />ستاره ای درخشان<br />شب است<br />به ندرت این جا آسمان صاف است<br /><br />آن ها را بر می دارم و<br />برای دوستم هدیه می برم.<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>بلند نشوید!<br /></strong><br />کودک می چرخد<br />می ایستد و<br />می گوید<br />بلند نشوید!<br />اطاق می چرخد<br /><br />مادر می گوید<br />کودکم<br />اطاق دور سر تو می چرخد.<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>بهتر<br /></strong><br />تنهایی<br />به مثابه هستی نداشتن<br /><br />به مثابه اشتیاق به فهمیده شدن<br />بهتر است<br /><br />تنهایی قابل در میان نهادن<br />هستی دارد.<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>عاشقانه<br /></strong><br />ما مساوی است با من به اضافه ی تو به اضافه ی اتفاق ما<br />من منهای تو مساوی است با من منهای ما<br />بنابراین<br />من منهای تو مساوی است با من منهای من منهای تو منهای اتفاق ما<br /><br />بنابراین<br />من مساوی است با منهای اتفاق ما<br /><br />جای تو خالی است!<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>یک چهره<br /></strong><br />نمی توانم آن را به تمامی توصیف کنم<br />بیش تر است از یک چهره<br />یک مسافر بیشتر است از یک مسافر<br />قطار بیشتر است از قطار<br />شهر بیشتر است از شهر<br />جهلن بیشتر است از جهان<br />نمی توانم آن را به تمامی توصیف کنم.<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>دیدار<br /><br /></strong>این یکی نشسته است<br />آن دیگری وارد اتاق می شود<br /><br />آن دیگری از پنجره نگاه می کند و<br />می گوید<br />چه هوایی!<br />این یکی چیزی نمی گوید<br /><br />این یکی سرفه می کند<br />آن دیگری نگاهش می کند<br /><br />آن دیگر می گوید<br />این طور!<br />این یکی چیزی نمی گوید<br /><br />آن دیگری می رود.<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>خوب، باشد!<br /></strong><br />واقعیت<br />خوب، باشد<br /><br />چایی خوشمزه است<br />من آن را با قند می نوشم.<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>کلک خوبی است!<br /><br /></strong>فردا پایان می یابد<br />فردا پایان می یابد<br />فردا پایان می یابد<br />فردا پایان می یابد<br /><br />کلک خوبی است!<br /><br />فردا پایان می یابد.<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>خرید<br /></strong><br />قهوه<br />سیب زمینی<br />سیب<br />پنیر<br />مارگارین<br /><br />سلام!<br />سلام!<br /><br />متشکرم!<br />متشکرم!<br /><br />خدا حافظ!<br />خدا حافظ!<br /><br />و<br />چرخ خرید<br /><br />سکه ی یک مارکی در آن دارید؟<br />بله!<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>در شب<br /></strong><br />پیرزنی<br />از اتوبوس پیاده می شود<br /><br />گل رزی<br />در دست.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-5427682996506292333?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-42837055079283045462009-12-24T05:26:00.000-08:002010-03-28T15:16:42.916-07:00<strong><span style="font-size:130%;">بخش دوم</span></strong><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>من سابق من</strong><br /><br />من سابق من موجب رنج من است. او بیش از اندازه خودش را با واقعیت سازگار می کند و یا به واقعیت اعلان جنگ می کند. او مرا درگیر مشکلات می کند. به او می گویم، من سابق عزیزم، این استراتژی شاید در شرایط اضطراری بجا باشد، اما من اکنون در شرایط اضطراری بسر نمی برم. و در شرایط متعارف این استراتژی ناعاقلانه است. من ترجیح می دهم خیلی زیاد با واقعیت سازگاری نکنم و به آن اعلان جنگ نمی کنم. با آن مجادله و مصالحه می کنم.<br />من نمی خواهم انکار کنم، که من حامل گذشته خویشم. من سابق من به من کمک کرده است، از پس شرایط اضطراری در زندگی ام بر آیم. او دوست من است. اما من حامل زمان حاضر و آینده ام نیز هستم. بنابرین با من سابقم مرزبندی می کنم. این که او مرا هم چنان همراهی می کند، مرا عصبانی نمی کند. یک اطاق در خانه ام به او واگذار می کنم. گاه به گاه نزد او می روم و با او گفتگو می کنم، یا او نزد من می آید و با من گفتگو می کند. با او جدی و با تساهل برخورد می کنم.<br />من حامل من سابقم نیز هستم.<br /><br /><br /><strong>گلوله برف</strong><br /><br />هنگام زمستان در خیابان جوانان را نظاره می کنم که برف بازی می کنند. گاهی در میان آن ها قرار می گیرم و گلوله برف به من هم اصابت میکند. چنان چه در یک سال به اندازه ی کافی برف نبارد تا امکان برف بازی را فراهم آورد، جای آن ها را خالی احساس می کنم. بارش برف مرا هم به وجد می آورد. با بارش برف اشتیاق به جوانی ام در من بیدار می شود.<br />هنگام عبور از جلوی حیاط مقابل خانه ها در خیابانمان، مقداری برف از روی دیوار بسیار کوتاه حیاط ها برمی دارم و یک گلوله برف می سازم. کمی بعدتر آن را رها می کنم. بر زمین در برابرم. به همین بسنده می کنم. خاطرات دوران جوانی ام نیز از دستانم رها شده اند. بر زمین پشت سرم.<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>من به پایینی ها تعلق دارم<br /></strong><br />من به پایینی ها تعلق دارم. گاه به گاه به سینما می روم. ردیف صندلی ها در سینما در من هیرارشی در این جامعه را تداعی می کنند. جای من در میان ردیف های پایینی است.<br />من یک مردم. مرد بودن زیباست. عاشق یک زن می شوم. یک شهروندم. شهروند بودن چند جانبه است. همه ی وجوهم را زندگی می کنم. آین جا من جوری دیگرم. جوری دیگر بودن پرخواسته است. از موضعی بیرونی جامعه را نظاره می کنم. یک شاعرم. شاعر بودن با معناست. مشاهده هایم را با دیگران در میان می نهم.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-4283705507928304546?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-32317629483984081402009-12-23T11:25:00.000-08:002010-04-22T08:33:02.957-07:00<strong><span style="font-size:130%;">بخش سوم</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>و آن ها را دوباره فتح می کنم<br /><br /></strong>خوشحالم<br />که خانه را ترک می کنم<br />و قدم در واقعیت می نهم<br />واقعیتم میهن من است<br /><br />و خوشحالم<br />که به خانه باز می گردم<br />آن جا واقعیت درون منتظر من است<br />واقعیت درون نیز میهن من است<br /><br />همیشه این طور نیست<br />باید گاه به گاه آن ها را دوباره فتح کنم<br />و آن ها را دوباره فتح می کنم.<br /><br /><br /><strong>و سرانجام</strong><br /><br />از زمانی که در یک مجله خواندم که عکس های ماهواره ای نشان می دهند که کره زمین با پستی و بلندی هایش بیشتر شبیه یک سیب زمینی است تا یک کره، احساس آسودگی می کنم.<br />روح من هم بیشتر شبیه یک سیب زمینی است. با پستی و بلندی هایش. کلاف خاطراتم هم بیشتر شبیه یک سیب زمینی است. با پستی و بلندی هایش. زندگی نامه ام هم بیشتر شبیه یک سیب زمینی است. با پستی و بلندی هایش.</span><br /><span style="font-size:130%;">و سرانجام روحیه ام هم بیشتر شبیه یک سیب زمینی است. با پستی و بلندی هایش.<br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><strong>تساهل<br /></strong><br />انتقاد از خود<br />و تساهل<br /><br />انتقاد<br />و تساهل<br /><br />مشکل<br />و تساهل<br /><br />درد<br />و تساهل<br /><br />شادی<br />و تساهل<br /><br />موفقیت<br />و تساهل<br /><br />عدم موفقیت<br />و تساهل<br /><br />جای کمتری<br />برای درماندگی<br /><br />و حالا که،<br />پس<br /><br />درماندگی<br />و تساهل<br /><br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-3231762948398408140?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-68477377837365615792009-11-05T07:06:00.000-08:002010-04-16T11:23:42.979-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>بخش دوم<br /></strong>یازده شعر<br /><br />برگذیده ای از اشعار1999ـ1998. منتشر شده به زبان آلمانی در سالنامه ادبی ولفن گارتن در سال 1999.</span></div><span style="font-size:130%;"><div align="left"><br />Welfengarten, Jahrbuch für Essyismus, herausgegeben von Leo Kreutzer und </div><div align="left"></span><span style="font-size:130%;">Jürgen Peters, Nr. 9, 1999, Revonnah Verlag</span></div><div align="right"><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><strong>من های من<br /></strong><br />من یک من دارم<br />که رفتار می کند<br /><br />یک من دوم دارم<br />که نظاره می کند،<br />چه می کنم<br /><br />یک من سوم دارم<br />که هر کاری می خواهد می کند<br />و به حرف های من گوش فرا نمی دهد<br /><br />و یک من چهارم دارم<br />که با همه من هایم دوست است<br /><br />اما متاسفانه<br />او همیشه خانه نیست.<br /><br /><br /><strong>رویا </strong><br /><br />آن ها چهر نفر بودند<br />و ناراضی<br />سه نفر از آن ها فکر می کردند<br />چهارمی دلیل نارضایتی آن ها است<br />و کلک او را کندند<br /><br />آن ها سه نفر بودند<br />و راضی تر از گذشته نبودند<br />دو نفر از آن ها فکر می کردند<br />سومی دلیل نارضایتی آن هاست<br />و کلک او را کندند<br /><br />آن ها دو نفر بودند<br />و راضی تر از گذسته نبودند<br />یکی از آن ها فکر می کرد<br />دیگری دلیل نارضایتی اوست<br />و کلک او را کند<br /><br />حالا او تنها بود<br />و راضی تر از گذسته نبود<br />او در رویای یک دشمن بود<br />رویا ناراضی بود<br />و کلک او را کند.<br /><br /><br /><strong>نه نمی تواند حقیقت داشته باشد</strong><br /><br />کسی که با دشمنان خلق رابطه برقرار کند<br />یک خائن است<br /><br />کسی که با یک خائن رابطه برقرار کند که با دشمنان خلق رابطه برقرار می کند<br />یک خائن است<br /><br />کسی که با یک خائن رابطه برقرار کند که با یک خائن رابطه برقرار می کند که با دشمنان خلق رابطه برقرار می کند<br />یک خائن است<br /><br />کسی که با یک خائن رابطه برقرار کند که با یک خائن رابطه<br /><br />نه نمی تواند حقیفت داشته باشد<br />من یک خائن هستم.<br /><br /><br /><strong>معادله ریاضی</strong><br /><br />یک به اضافه دو برابر است با سه<br />بنابراین<br />من دو دوست دارم<br />و ما با هم سه نفریم<br /><br />یک به اضافه یک برابر است با دو<br />بنابراین<br />من یک دوست دارم<br />و ما با هم دو نفریم<br /><br />یک منهای یک برابر است با صفر<br />بنابراین<br />من دوستم را از دست داده ام<br />و ما با هم صفر هستیم<br /><br />اما من خودم را مانند صفر احساس نمی کنم<br />چیزی هم حتی کم دارم<br />من خودم را مانند منهای یک احساس می کنم<br />بنابراین<br />یک منهای یک برابر است با منهای یک<br /><br />به حساب ریاضی من دو دوست از دست داده ام<br />بنابراین<br />یک منهای دو برابر است با منهای یک.<br /><br /><br /><strong>یک رویا</strong><br /><br />یک پلوور سرخ رنگ داشتم<br />در سفری آن را از دست دادم<br /><br />براه افتادم<br />به هر سو<br />و آن را هیچ کجا نیافتم<br />پلوور سرخ رنگ وجود داشت<br />اما من فکر می کردم<br />پلوور من سرخ پررنگ می باید یاشد<br /><br />خسته و کوفته بازگشتم<br />به سوی خانه خود<br />در را گشودم<br />در اطاق پذیرایی<br />جلو پنجره<br />روی دسته یک صندلی<br />یک پلوور کهنه سرخ رنگ قرار داشت<br />قدری درنگ کردم<br />اما بعد آن را پوشیدم<br />و احساس خشنودی کردم.<br /><br /><br /><strong>مرد نمونه<br /><br /></strong>من مرد نمونه نام دارم<br />همسر من همسر نمونه نام دارد<br />ما دو فرزند داریم<br />آن ها پسر نمونه و دختر نمونه نام دارند<br />منزل ما منزل نمونه نام دارد<br />ما یک اطاق پذیرایی نمونه داریم<br />یک اطاق خواب نمونه<br />دو اطاق بچه نمونه<br />و یک آشپزخانه نمونه<br />غذای محبوبمان غذای نمونه نام دارد<br />ما یک تلویزیون نمونه هم داریم<br />و برنامه محبوبمان برنامه نمونه نام دارد<br /><br />خلاصه کنم<br />من یک انسان نمونه هستم<br /><br />اما میدانید<br />واژه ی انسان نمونه هم اکنون در من احساسی را بر انگیخت<br />که با احساس نمونه ام در تناقض قرار دارد<br />حرف آخرم را پس می گیرم.<br /><br /><br /><strong>حیف<br /></strong><br />قهوه خوش مزه است<br />حیف که شیر نداری<br /><br />متاسفم که شیر ندارم<br /><br />قهوه با شیر خوش مزه است<br />حیف که شکر نداری<br /><br />متاسفم که شکر ندارم<br /><br />قهوه با شیر و شکر خوش مزه است<br />حیف که شیرینی نداری<br /><br />متاسفم که شیرینی ندارم<br /><br />شیرینی با قهوه خوش مزه است<br />حیف که من کمی کسلم<br /><br />متاسفم که تو کسلی.<br /><br /><br /><strong>رویا های گرم</strong><br /><br />بیرون سرد است<br />چند تا رویای گرم می پوشم<br />و به گردش می روم<br /><br />رهگذران نگاهم می کنند<br />انگار که عریانم.<br /><br />پل<br /><br />گدشته من آینده ای ندارد<br />و اینده من گذشته ای ندارد<br /><br />پلی میان آن ها<br />می سازم<br /><br />در پل گذشته ام آینده ای می یابد<br />و آینده ام گذشته ای<br /><br />می میرم<br />و دوباره جان تازه ای می گیرم.<br /><br />(نسخه تغییر یافته)<br /><br /><br /><strong>تصویرم از خویشتن</strong><br /><br />صبح<br />پیش از آن که از خانه خارج شوم<br />تصویرم از خویشتن رئالیستی است<br /><br />نزدیکی های ظهر به تصویری اکسپرسیونیستی<br />دگرگونی پیدا می کند<br /><br />عصر تصویرم از خویشتن<br />کوبیستی است<br /><br />شب یک امپرسیونیستم.<br /><br /><br /><strong>پیش گفتگو</strong><br /><br />آن چه را که می خواهم با او درمیان بگذارم<br />پیش از آن با خویشتن در میان می گذارم<br /><br />آن جا که من حق ندارم او عصبانی می شود<br />و من به او حق می دهم<br />آن جا که او حق ندارد من عصبانی می شوم<br />اما او به من حق نمی دهد<br /><br />فکر می کنم بهتر باشد<br />همین حالا به ملاقات او بروم.</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-6847737783736561579?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-23909681278684095012009-11-05T06:52:00.001-08:002010-01-21T04:10:56.911-08:00<div dir="rtl" align="right"><strong>بخش دوم</strong><br /><br /><br /><strong>آن چه به صلاح من است</strong><br /><br />آن چه به صلاح طبقه کارگر است، به صلاح بشریت است<br />آن چه به صلاح حزب طبقه کارگر است، به صلاح طبقه کارگر است<br />آن چه به صلاح کمیته مرکزی حزب طبقه کارگر است، به صلاح حزب طبقه کارگر است<br />آن چه به صلاح دفتر سیاسی حزب طبقه کارگر است، به صلاح کنیه مرکزی حزب طبقه کارگر است<br />آن چه به صلاح دبیر دفتر سیاسی کمیته مرکزی حزب طبقه کارگر است، به صلاح دفتر سیاسی حزب طبقه کارگر است<br /><br />من دبیر دفتر سیاسی هستم<br />آن چه به صلاح من است، به صلاح دفتر سیاسی است، به صلاح کمیته مرکزی است، به صلاح حزب است، به صلاح طبقه کارگر است، به صلاح بشریت است<br />بنابراین آن چه به صلاح من است به صلاح بشریت است، از همین رو انسانی و حقیقی است<br />یک سرمایه دار احمق هم درست همین طور می اندیشد<br />من سرمایه داری را رد می کنم.<br /><br /><br /><strong>خوب است<br /></strong><br />خوب است که گاه به گاه با بعضی انسان ها مواجه می شوم. بعد از آن به خود میگویم، انسان من جمله چه شگفت انگیز است. این به تصویرم از جان جان تازه ای می بخشد. بعضی تجربیات با انسان ها تصویر ما را از جهان کدر می کنند.<br /><br /><br /><strong>سفری یه سرزمین نا آشنا<br /></strong><br />برای ضعف هایم<br />و برای ضعف های تو<br />بهایی پرداخته ام<br /><br />و همه ی آن چه از توانایی دارم<br />مدیون خویشتن و تو ام<br /><br />ضعف ها زندگی را جالب می کنند<br />آن ها ما را منحصر بفرد و حساس می کنند<br />آن ها به زندگی ما یک دینامیک می بخشند<br />و اغلب آن ها داستانی را به جریان می اندازند<br />سفری به سرزمین نا آشنا<br />با خویشتن نا آشنای خویش آشنا می شویم.<br /><br /><br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-2390968127868409501?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-15767202650994447512009-09-17T14:24:00.000-07:002011-10-01T11:24:55.489-07:00<div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:130%;">من بهترین نیت ها را دارم، اما.<br /><br />سطری از یک ترانه<br /><br /><br />میان هیچ بودن و رنج بردن،<br />رنج بردن را بر می گزینم.<br /><br />ویلیام فالکنر</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-1576720265099444751?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-5543022082227924302009-09-06T14:02:00.000-07:002010-04-25T06:17:13.630-07:00<div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;">بخش اول</span><br /></strong><br /><span style="font-size:130%;">بالاترین وظیفه ای که به آن فراخوانده شده ایم، برای<br />هر کس این است که او زندگی خودش را زندگی کند.<br /><br />Michel de Montaigne<br /><br /><br /><br /><br />خط جبهه در من قرار دارد.<br /><br />Ingeborg Bachmann<br /><br /><br /><br />ماییم که اصل شادی و کان غمیم<br />سرمایـه ی دادیـم و نـهاد ستمیم<br /><br />پستیم و بلندیـم و کمالیـم و کمیـم<br />آیینـه زنگ خورده و جـام جمیـم<br /><br />خیام</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-554302208222792430?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-69955002172829991682009-09-06T13:20:00.000-07:002010-01-21T04:25:35.575-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Z--vzoZqZSQ/SqQdV7bI8KI/AAAAAAAAABg/7G0UndBO8G8/s1600-h/5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378456117553197218" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 228px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Z--vzoZqZSQ/SqQdV7bI8KI/AAAAAAAAABg/7G0UndBO8G8/s320/5.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><strong>چشم</strong><br /><div></div><br /><div></div><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Z--vzoZqZSQ/SqQdCsOnO1I/AAAAAAAAABY/9rphjepbeek/s1600-h/4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378455787056610130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 228px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Z--vzoZqZSQ/SqQdCsOnO1I/AAAAAAAAABY/9rphjepbeek/s320/4.jpg" border="0" /></a><strong> نیمه دیگر </strong></div><strong></strong><br /><strong><div><br /></strong></div><div><br /></div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Z--vzoZqZSQ/SqQczpRFnuI/AAAAAAAAABQ/pEaXtEGEszA/s1600-h/3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378455528563646178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 228px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Z--vzoZqZSQ/SqQczpRFnuI/AAAAAAAAABQ/pEaXtEGEszA/s320/3.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div><strong>صلیب </strong><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Z--vzoZqZSQ/SqQcEdnIJPI/AAAAAAAAABI/R5dtuHVocOM/s1600-h/2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378454717981009138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 228px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Z--vzoZqZSQ/SqQcEdnIJPI/AAAAAAAAABI/R5dtuHVocOM/s320/2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><strong>آسپرین</strong></div><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Z--vzoZqZSQ/SqQaUmIuTWI/AAAAAAAAABA/eRgc7WoTyso/s1600-h/1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378452796124056930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 228px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Z--vzoZqZSQ/SqQaUmIuTWI/AAAAAAAAABA/eRgc7WoTyso/s320/1.jpg" border="0" /></a> <strong>بدون شادی (دوست) ما تنها هستیم</strong><br /><br /></div><br /><br /><br /><br /><div><strong>تمامی نقاشی ها رنگ روی کارتن و در اندازه 35×25 می باشند.</strong><br /><br /><br /><br /><br /><div dir="rtl" align="right"></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-6995500217282999168?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-86885455430531056242009-09-06T12:46:00.001-07:002010-01-21T04:26:52.503-08:00<div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>بخش اول</strong><br /><br /><br /><strong>بستنی</strong><br /><br />پروین چند بار در سوپرمارکت با منوچهر روبرو شده بود. او حدس می زد، منوچهر باید یک ایرانی باشد. منوچر بطور ویژه ای مورد پسند او نبود. اما از او بدش هم نمی آمد. تا در یک روز برفی که آن اتفاق افتاد.<br />چند روز بود که برف می بارید. اگر هم برف گاه قطع می شد، همه احساس می کردند که بزودی دوباره شروع می شود. زیاد سرد نبود. اما آنقدر هم گرم نبود که برف توی خیابان آب شود. و در لحظه ای که پروین منوچهر را دید، برف پربار می بارید. آنقدر پربار که رد پاها فوری از میان می رفتند. منوچهر در یک دستش پاکت خرید را داشت و در دست دیگرش یک بستنی و از سوپرمارکت خارج می شد. او به بستنی اش لیس می زد و به خانه می رفت. او توجه پروین را به خود جلب کرد. پروین فکر کرد، او باید آدم جالبی باشد که در وسط زمستان، هنگام بارش برف، در خیابان بستنی می خورد. اگر پربار برف نمی بارید منوچهر متوجه کنجکاوی پروین می شد. اما متوجه آن نشد. این صحنه کافی بود تا پروین تصمیم بگیرد با منوچهر آشنا شود. او می دانست که منوچهر بعد از ظهرها خرید می کند. و سخت نبود، با او از روی تصادف موقع خرید روبرو شود.<br /><br />روز بعد وقتی آن ها از سوپرمارکت خارج می شدند با هم روبرو شدند. برای این که این فرصت از دست نرود، پروین از منوچهر پرسید: « شما ایرانی هستید؟» منوچهر دوستانه به او جواب داد و آن ها شروع کردند با یکدیگر حرف بزنند. پروین با مهارت موفق شد، منوچهر همان روز دعوتش کند.<br />پروین یک دلیل کافی داشت تا به منوچهر علاقه مند باشد. و منوچهر به اندازه کافی نیاز داشت، تا با زنی آشنا شود. چنین بود که آن ها بعد از چند روز دوست نزدیک شدند. اکنون آن ها یکدیگر را به طور متقابل ملاقات می کردند.<br />ملاقات های دوجانبه گسترش پیدا کردند. گاه چند روز پروین نزد منوچهر می ماند و گاه برعکس. آن ها یکدیگر را دوست داشتند و احساس می کردند یکدیگر را برای همیشه دوست دارند.<br />در خیابان هنوز برف نشسته بود. برفی که در ظرف چند هفته ی اخیر باریده بود. پروین از منوچهر که نزد او مهمان بود پرسید که آیا او چیزی میل ندارد تا او برایش بخرد. و منوچهر بدون این که به این سئوال توجهی کند جواب داد: «نه، متشکرم!»<br />بعد از چند هفته آن ها آشنایانشان را دعوت کردند تا با آن ها دوستی شان را جشن بگیرند. مهمان ها رفتند. و آن ها خودشان را حاضر می کردندکه به رختخواب بروند. آن ها در گذشته با هم همبستر شده بودند. امشب نباید خیلی با شب های فبلی تفاوت داشنه باشد.اما پروین ناآرام بود. مسئله ای وجود داشت که او نمی توانست توضیح بدهد. او سرانجام از منوچهر پرسید:<br />«چرا تو از زمانی که ما با هم هستیم میلی به بستنی نداری؟» منوچهر صورتش سرخ شد و با تاخیر جواب داد:<br />«من مریض بودم. به همین خاطر گاه به گاه بستنی می خوردم. من حالم بهم می خورد. دکتر به من توصیه کرده بود، وقتی این طور می شود بستنی بخورم. از زمانی که با تو آشنا شده ام، دیگر حالم بهم نمی خورد و بستنی نمی خورم.»<br />پروین خیلی خوشحال شد. آن ها یکدیگر را در آغوش گرفتند و شب بی اندازه زیبایی با یکدیگر داشتند. پروین حالا دلیل بیشتری داشت تا منوچهر را دوست داشته باشد. سئوال پروین اما منوچهر را در فکر فرو برد. او دوباره نا آرام شد. اوایل حرارتی که پروین می بخشید به منوچهر فرصت زیاد نمی داد که در فکر فرو برود. اما با پا گذشت زمان منوچهر دوباره حالش بهم می خورد. او دوباره بستنی می خرید، بدون این که پروین بتواند متوجه آن شود. بعد او جلوی پروین هم بستنی می خورد. و آن ها با هم در مورد بستنی حرف نمی زدند.<br /><br /><br /><strong>گردنبند طلا</strong><br /><br />اکبر احساس می کرد، محمود میلی به گفتگو ندارد. او فکر کرد، نباید او را بدین خاطر سرزنش کند. این شب ها آخرین شب هایشان بود. شاید محمود در خودش است، اکبر این فکر را کرد و او را راحت گذاشت. او شروع کرد، خاطراتش را در ذهنش زنده کند. او اکنون خاطره هایش را از منظره های زادگاهش زیباتر و زنده تر احساس می کرد. شاید آن ها زمانی به همین زیبایی و زنده بودند و گذشت زمان پرده ای کدر بر آن ها کشیده بود<br /><br />هیجده ساعت بعد از دستگیری اش او در اطاق بازجویی نشسته بود. پشتش به دیوار بود و پاهای تا زانو باندپیچی شده اش روی کف اطاق قرار داشتند. هنوز صابری از او سئوال نکرده بود که محمود گفت:<br />«شما بردید!»<br />و او خودش از گفته اش تعجب کرد. صابری دستپاچه شد. او پنج سال بود که از زندانیان بازجویی می کرد. بیش از صد تن از آن ها را بازجویی کرده بود.بعضی خیلی مقاومت کرده بودند، بعضی کمتر مقاومت کرده بودند و تعدادی از همان اول خودشان را باخته بودند. اما تا کنون کسی مثل محمود با او حرف نزده بود. او احساس غرور کرد و به محمود گفت:<br />«شما هم خوب مقاومت کردید.»<br />محمود تسکین پیدا کرد. در سه هفته ای که او در بیمارستان معالجه می شد، صابری چند بار او را ملاقات کرد. بعد از اقامت در بیمارستان دوباره به زندان منتقل شد. صابری به بهانه های گوناگون چند بار او را به اطاق بازجویی خواست. محمود در آغاز از هر گونه بحث با او پرهیز می کرد. بعد گفتگوهای آن ها یک سیر طبیعی پیداکرد. صابری او را سرزنش می کرد که تحصیلش را قطع کرده است و این که او اینده ی شغلی اش را قربانی فعالیت سیاسی اش کرده است و این که او علیه شاه که پیشرفت کشور را می خواست مبارزه می کرد. محمود نظرش را از او پنهان نمی کرد. او اشاره کرد به فقری که میلیون ها انسان در کشور دچار آن هستند.<br />قبل از این که او در دادگاه محاکمه شود، صابری به او گفت که او محکوم به اعدام می شود. او در کشته شدن یک ژنرال آمریکایی دست داشت.<br /><br />محمود اطاق بازجویی را ترک کرد. او سرش را با کتش پوشاند و با نگهبان بطرف سلولش رفت. او با دستانش گردنبند را در جیب شلوارش لمس کرد. او خودش را سرزنش می کرد که چرا این هدیه را قبول کرده است.شاید هدیه همسرش باشد. سرانجام او در سلولش بود. خوشحال شد. نگهبان در را بست. محمود کت را از سرش برداشت. اکبر از او پرسید:<br />«او نگفت کی؟»<br />«نه !» محمود جواب داد.<br />پتوی کف سلول ضخیم نبود، اما بهتر از موکت نازک کف سلول بود. اکبر گفت: «فکر می کنی ما را فردا صبح ببرند؟» «نمی دانم.» محمود جواب داد. «آن ها دیگران را هفته پیش در دو گروه بردند. شاید ما را فردا ببرند.»<br /><br />صبح زود، ساعت پنج محمود و اکبر را برای تیرباران کردن بردند. در میان راه محمود همان احساس را داشت که در مدرسه وقتی پای تخته سیاه صدایش می کردند، داشت. او آن زمان خودش را کمی ناآرام احساس می کرد. سپس اما آرام می شد. اکنون نیز آرام شد. بعد از دستور تیراندازی زانوانش خم شدند و سرش روی سینه اش خم شد. افسرس که به جوخه اعدام دستور می داد، به او نزدیک شد و به او تیر خلاص زد. سپس او به ستوان زیردستش گفت: «چرا به او نگفتید که وسایلش را به خوانواده اش تحویل دهد؟ او یک گردنبند همراه خود دارد.» ستوان زیردستش گفت: «وقتی او را تحویل ما دادند، ما گردنبندی نزد او ندیدیم.» «گردنبند باید بدل باشد.» افسر گفت.<br /><br /><br /><strong>غریبه</strong><br /><br />دیگر نشانی از این نبود که احمد تازه دیروز به این خانه اسباب کشی کرده است. و یک پناهنده هم انقدر وسایل ندارد که تنظیم ان ها چند روز طول بکشد. بخصوص اگر او دانشجو و مجرد باشد. با این وجود او از دیروز مشغله اش سروسامان دادن به خانه ی جدیدش بود. فقط از دیروز مشغله اش این نبود. ناارامی اش و نگرانی اش چند هفته قبل شروع شد. از زمانی که مشخص شد که او اسباب کشی می کند. او فکر می کرد، اسباب کشی به خانه ای جدید باید کاری دشوار باشد. امروز هم او مشغله اش نگرانی هایش بودند، اگر چه او دوستانش را که به او کمک کرده بودند، دیروز روانه خانه هایشان کرده بود. تازه وقتی آخرین پرده را در آشپزخانه آویزان کرد و دید که خانه اش منظم است، خودش را راحت احساس کرد.<br />حالا که دیگر نگرانی نداشت، صندلی ای را که برای آویزان کردن پرده از آن استفاده کرده بود کنار میز کوچک آشپزخانه قرار داد. روی آن نشست و سیگاری پیچاند. آن را روشن کرد. هنوز سیگار را تمام نکرده بودکه خودش را غمگین احساس کرد. محله ای که از آن اسباب کشی کرده بود، بطور ویژه ای مورد پسند او نبود، اما حالا که اسباب کشی کرده بود با آن پیوند احساس می کرد. سپس محله ی جدیدش کنجکاوی اش را جلب کرد. خوشحال شد.<br /><br />او دو سال بود که در این شهر زندگی می کرد. از زمانی که تقاضای پناهندگی اش پذیرفته شد، تصمیم گرفت در این شهر بماند. او شهر را کامل نمی شناخت. او جایی ساکن شد که خانه ای پیدا کرد. حالا بعد از دو سال شهر را بهتر می شناخت. او می دانست که محله اش یک محله ی خوب است.بخش بزرگی از ساکنانش را دانشجویان و خارجی ها تشکیل می دادند. مزیت دیگر محله نزدیکی اش به دانشگاه بود.<br />طرف های عصر بود و مغازه ها بیش از این باز نمی ماندند. احمد لباس هایش را عوض کرد و رفت خرید. او چندتا سوپرمارکت در خیابان اصلی محله اش پیدا کرد و آن جا خرید کرد. در بازگشت از کیوسکی در خیابانی که او زندگی می کرد، چند بطر آبجو و یک بسته توتون خرید. به زن فروشنده گفت: «خدا حافظ!»<br />«به امید دیدار!» زن فروشنده جواب داد.<br />وقتی به خانه رسید، راضی بود. همه چیز خوب پیش رفته بود.<br /><br />دو روز بعد، وقتی احمد از استخر به خانه بازمی گشت، همه چیز را که می خواست در باره ی محله اش بداند، می دانست. او در پارک قدم زده بود. او می دانست نزد چه کسی پنیر گوسفند بخرد. و او کوتاه ترین راه را تا دانشگاه امتحان کرده بود. از کیوسک نزدیک خانه اش برای خودش توتون خرید. فروشنده همان کسی بود که او بار قبلی دیده بود. او خرید کرد و به فروشنده گفت:<br />«به امید دیدار!»<br />فروشنده جواب داد:«خدا حافظ!»<br />چگونگی خدا حافظی کردن فروشنده توجهش را جلب کرد. او حالا بیاد آورد که بار قبل فروشنده با او چگونه خدا حافظی کرده بود. او در باره ی آن فکر کرد و آن را مهم تلقی نکرد. وقتی به خانه رسید، آن را فراموش هم کرد.<br />موقع خرید بعدی احمد با «خدا حافظ» خدا حافظی کرد. فروشنده با «به امید دیدار» به او جواب داد. موقع خرید بعدی او «به امید دیدار» گفت و فروشنده با «خدا حافظ» جوابش را داد. یک زنجیر تکرار بوجود آمد. «به امید دیدار» «خدا حافظ»، «خدا حافظ» «به امید دیدار»، «به امید دیدار» «خدا حافظ»، «خدا حافظ» «به امید دیدار»<br /><br />بتدریج احمد این مسئله را که هنوز مهم تلقی نمی کرد، نمی توانست فراموش کند. بعد از هر تکرار او جدی تر با آن سروکار پیدا می کرد. حالا، برای این که مبادا اشتباه کند، آخرین شکل خدا حافظی را در تقویمش روی میز کار یادداشت می کرد. او نمی دانست، چه طور شد که یک جریان عادی، که هر روز میلیون ها بار میان مردم پیش می آید، او را در این موقعیت قرار داده است.<br />او به مسئله اهمیت داد، اما نه اهمیتی بزرگ. تا روزی که در میان راه کیوسک فراموش کرد آخرین شکل خدا حافظی چه بود. او بازگشت و تقویم را نگاه کرد. این برایش خیلی بود.<br />قبل از این که او دوباره به سمت کیوسک حرکت کند، در اطاقش به این سو و آن سو می رفت و به این مسئله می اندیشید. احساس کرد، مضحک سده است. از خودش پرسید؛ چه طور توانست یک جریان عادی، که هر روز میلیون ها بار میان مردم پیش می اید، او را در این موقعیت قرار دهد. سپس خوسحال شد و ارام گرفت. او خوشحال بود که کسی این را نمی داند. دوباره به هیجان آمد. تازه وقتی خشمگین شد، تصمیم گرفت دیگر از این کیوسک خرید نکند. کیوسک بعدی هم چندان دور نبود. او می توانست آن جا خرید کند. بعد از تامل کوتاهی تصمیمش را درست تلقی نکرد. چرا باید او از حقش صرفنظر می کرد از این کیوسک خرید کند. بعد تصمیم گرفتف همیشه از فروشنده با «خدا حافظ» خدا حافظی کند. دست کم او زخمی شده بود. حالا دیگر هیجان زده نبود، اما او این راه حل را نیز درست تلقی نکرد. فروشنده دست کم بارها به شکل خودمانه ای از او خدا حافظی کرده بود. او بر این نظر بود که او به فروشنده توهین می کند، چنانچه به شکل رسمی با او خدا حافظی کند. او بنظرش رسید، شاید بهتر باشد با او صحبت کند. این اندیشه مورد پسندش قرار نگرفت. شاید او مسخره اش می کرد. سرانجام تصمیم گرفت با «به امید دیدار» با او خدا حافظی کند.<br /><br />بدین ترتیب چند هفته ای سپری شدند. و احمد همیشه می گفت: «به امید دیدار!»<br />فروشنده همیشه جواب می داد: «خدا حافظ!»<br />اوایل احمد آرام بود. اما کم کم فروشنده او را دچار مخمصه کرد. او به این نظر رسید که تصمیمی نادرست اتخاذ کرده است. نه، این طور نمی تواند ادامه پیدا کند. این بار این موضوع را جدی تر و عمیق تر احساس کرد. از خودش پرسید، چه طور توانست یک جریان عادی، که هر روز میلیون ها بار میان مردم پیش می آید، او را در این موقعیت قرار دهد. او خوشحال بود که کسی این را نمی دانست. او در نظر گرفت که هرگز از این کیوسک خرید نکند. برای این که از حقش صرفنظر نکند که از این کیوسک خرید کند، از این راه حل صرفنظر کرد. اما او زخمی شده بود و نمی توانست غرورش را انکار کند. برای مدت کمی به تناقض میان حق و غرور اندیشید و نتوانست راه حلی پیدا کند که هر دو را برآورده کند. او فکر کرد، شاید بهتر باشد که اصلا چیزی نگوید. اما بدین ترتیب به فروشنده توهین می کرد. و اگر به او توهین کند به خودش نیز توهین کرده است. او این طور فکر کرد و آن را پذیرفتنی تلقی نکرد. اما برایش روشن نبود، که می خواست به فروشنده توهین نکند یا بخودش. این راه خروج برایش باقی ماند که همیشه با شکل رسمی از فروشنده خدا حافظی کند.<br /><br />چنین بود که چند هفته دیگر سپری شدند. و احمد هنگام خدا حافظی به او می گفت:<br />«خدا حافظ!»<br />فروشنده به او جواب می داد:<br />«به امید دیدار!»<br />اوایل این جریان آرامش کرد. اما با گذشت زمان فروشنده دوباره او را دچار مخمصه کرد. او درمانده شده بود. او فکر کرد، دوباره تصمیمی نادرست اتخاذ کرده است. از خودش پرسید، چه طور توانست یک جریان عادی، که هر روز میلیون ها بار میان مردم پیش می اید، او را در این موقعیت قرار دهد. او آن چنان احساس درماندگی می کرد که به سختی می توانست بخوابد. او فکر کرد، اگر راه خروجی پیدانکند، دیوانه خواهد شد. او همه ی راه حل های گذشته را در مغزش مرور کرد. او همه را رد کرد. عاجز و درمانده چراغ های اطاقش را خاموش کرد و به رختخواب رفت. ناگهان دوباره برخاست و چراغ ها را روشن کرد. او از خوشحالی فریاد شادی سرداد.<br />«یافتم!»<br />«یافتم!»<br />او با صدای بلند با خودش حرف می زد و در اطاقش یه این سو و آن سو می رفت.<br />عصر روز بعد او زود به سوی کیوسک حرکت کرد. او خرید کرد و هنگام خدا حافظی گفت:<br />«به امبد خدا!»<br />«به امید خدا!» فروشنده جواب داد.<br />«برنده شدم. بالاخره او با زبان من با من حرف زد.» این را او به خودش گفت و می خواست پیروزی اش را جشن بگیرد. اما او در یخچال دیگر آبجو نداشت. به کیوسک دیگر رفت و چند بطر آبجو خرید. آبجو را نوشید و بخواب رفت.<br />بعد از ظهر روز بعد از خواب برخاست. بیاد دیروز افتاد. سپس کجکاو شد.«چرا او این طور عکس العمل نشان داد؟» این را از خودش پرسید. تا عصر صبر کرد. سپس به سوی کیوسک رفت.<br />«عصر بخیر!» او گفت.<br />فروشنده جواب داد: «صبح بخیر!»<br />او اکنون شروع کرد بافروشنده گفتگو کند.<br />«دیگر هوا تاریک شده است. چرا به من صبح بخیر گفتید؟»<br />«چه فرق می کند که صبح باشد یا عصر. این قدر مهم بحساب نیاورید.»<br />و احمد آن را زیاد مهم بحساب نیاورد.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-8688545543053105624?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-40844845843389450152009-09-06T12:44:00.000-07:002010-01-21T04:28:22.253-08:00<div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>بخش اول<br /></strong><br /><br /><strong>این جا دو بهیار کار می کنند<br /></strong><br />این جا دو بهیار کار می کنند. یوهان و اروین. با ورود اروین به اطاق همه بیماران به احترام او در تخت ها نیم خیز می شوند. او همیشه و با همه مهربان است. حال همسر و فرزندان بیماران را نیز می پرسد. پنجره را که می بندد، همه از توجه او به سلامتی شان از او تشکر می کنند.<br />آمد و رفت یوهان اما کمتر توجه کسی را جلب می کند. جز این که بیماران همیشه بر سز بستن پنجره با او بحث می کنند. و بسته به این که یوهان سرحال باشد یا پکر، بحث با خوشی یا ناراحتی پایان می یابد. وی حال اقوام کسی را هم نمی پرسد.<br />اروین را همه بیماران دوست دارند. برای دوست داشتن یوهان کسی دلیلی ندارد. اما او را نیز همه دوست دارند.<br /><br /><br /><strong>دوچرخه</strong><br /><br />اوایل ماه دسامبرو با آغاز برف و یخبتدان دوچرخه ام را تمیز کردم و در محلی محفوظ از برف پارک کردم.<br />اکنون بیش از سه ماه از آن زمان می گذزد. امشب هنگام خواب بیاد می آورم که در این مدت بیش از صد بار از کنار دوچرخه گذشته ام، بی آنکه نگاهش کرده باشم. با خود عهد می کنم که فردا نگاهش کنم و با خاطری آسوده می خوابم.<br /><br /><br /><strong>هندوانه<br /></strong><br />رابطه ای مختل با هندوانه دارم. همیشه این طور نبود. در کشورم از طعم هندوانه در فصول گرم سال لذت می بردم. در فصول سرد از اشتیاق به آن لذت می بردم.<br />در شب اول زمستان، طولانی ترین شب سال، که نزد ما شب یلدا نام دارد، از خوردن آخرین هندوانه ای که آن را با دقت تمام نگهداری کرده بودیم، لذت می بردیم. این در عین خال خدا حافظی با آن بود.<br />این جا درآلمان طوری دیگر بود. این جا در تمام فصول سال هندوانه یافت می شود. در آغاز من خوشحال می شدم و گاه در زمستان هم هندوانه می خریدم. آن گاه چیزی اتفاق افتاد که آن را حدس نمی زدم. به تدریج اشتیاق به هندوانه را از دست دارم. برای چند سال خرید ان را بایکوت کردم. کمکی نکرد. احساس می کردم، خودم را مسخره می کنم.<br />از دست دادن اشتیاقم به هندوانه از عوارض جهانی شدن بود. جهانی شدن این را امکان پذیر کرده است، که در زمستان هم میوه های تابستانی در بازار وجود داشته باشند. احتمالا در ایران نیز اکنون در تمام فصول سال هندوانه وجود دارد. در نظر ندارم با این مسئله کنار بیایم. تنها یک بار در زمستان هندوانه می خرم و اشتیاقم را به آن خفظ می کنم.<br /><br /><br /><strong>خانه ای</strong><br /><br />از خود خانه ای نداشتم. و چندتایی واژه داشتم، که نمی دانستم با آن ها چه کار کنم. به این سو و آن سو، به این سو و آن سو، به این سو و آن سو. بنظرم رسید با آن ها خانه ای بسازم.<br /><br />موضعی پایه ای با واژه ی اشتیاق دارم. پایه های خانه را با واژه ی اشتیاق ساختم. دیوارها باید محکم باشند. آن ها را با واژه ی خودسری ساختم. پنجره ها باید مرا با جهان پیوند دهند. آن ها را با واژه ی رویا ساختم. سقف تازه به خانه معنا می بخشد. آن را با واژه ی معنا ساختم. در خابه باید در من شادی برانگیزد، وقتی از خانه خارج می شوم یا به خانه بازمی گردم. آن را با واژه ی شادی ساختم.<br />خانه تمام است. و واژه ی خوشبختی برایم باقی مانده است. آن را به شما می بخشم.<br /><br /><br /><strong>در منطقه پیاده روها</strong><br /><br />در منطقه پیاده روهای شهر ما چهار خیابان و بک کوچه به هم می پیوندند. در خیابان ها آدم ها معمولا بطور موازی با هم عبور می کنند. در یک جهت یا در دو جهت برعکس هم. در وسط شهر ما، مسیر های رهگذران یک دیگر را با همه زوایای ممکن قطع می کنند. آن ها از پنج مسیر گوناگون می آیند، یا رهسپار پنج مسیر گوناگونند.<br />و آن جا یک یادبود وجود دارد که روی آن یک ساعت نصب شده است. جلو این یادبود مردم با هم قرار می گذارند. اگر تو از برابر آن بگذری، همیشه چندتایی را می بینی که آن جا ایستاده اند. این جا اغلب مسیرهای زندگی یکدیگر را قطع می کنند.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-4084484584338945015?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-1608993976000657702009-09-06T12:41:00.000-07:002010-01-21T04:34:21.157-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Z--vzoZqZSQ/SqQS3M0AtBI/AAAAAAAAAAw/kIWbfnrPmCs/s1600-h/Image3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378444594528695314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 222px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Z--vzoZqZSQ/SqQS3M0AtBI/AAAAAAAAAAw/kIWbfnrPmCs/s320/Image3.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>بخش اول</strong><br /><br /><br />1- برگزیده ای از دفتر شعر «رقص سایه ها» منتشر شده در سال 1991. تحت نام مستعار محمد امان.<br /><br /><strong>نبرد بزرگ انسان</strong><br /><br />نبرد بزرگ انسان<br />آفرینش مکرر زندگی است.<br /><br /><br /><strong>زمانی</strong><br /><br />زمانی خود را<br />در میان گنهکاران می یابم<br />زمانی معصوم<br /><br />و این همه<br />در سرزمینی<br />که در آن گناه<br />سنگفرشی است میان نیکی ها.<br /><br /><br /><strong>باران می بارد</strong><br /><br />باران می بارد<br />آرام<br /><br />و شاخه ها<br />با وزش باد ملایمی در نوسان<br />به همان ارامی باران<br /><br />من و اطاق<br />گرفته و ساکت.<br /><br /><br /><strong>هنگام عصر<br /></strong><br />نمی دانم چرا<br />هنگام عصر<br />پرواز پرندگان در دل آسمان<br />این گونه دیدنی است<br /><br />نمی دانم چرا<br />لکه های ابر<br />هنگام پرواز پرندگان<br />این گونه دیدنی است<br /><br />نمی دانم چرا<br />آسمان<br />هنگام عصر<br />این گونه دیدنی است.<br /><br /><br /><strong>جنگل در بهار</strong><br /><br />هوای ابری<br />درختان خیس<br />برگ های آغشته به باران<br />حلزون های مانده بر جاده<br />از نیمه های شب<br />همنوایی پرنده با پرنده<br /><br />شکوه درختان تنومند<br />ایستاده در دشتی از گل های سپید<br />همچون برفی تازه روییده از زمین<br /><br />تابش خورشید از لابه لای ابر<br />انعکاس نور در مه<br />همچون لبخندی در میان اندوه و شادی<br /><br />وزش باد<br />گریز مه از جنگل<br />هوای شفاف در میان درختان<br />جنبش گل های سپید در میان برگ هاشان<br />همچون گریز اولین برف نشسته بر زمین گرم<br /><br />جنگل در بهار<br />درختان خیس<br />برگ های آغشته به باران<br />حلزون های مانده بر جاده<br />از نیمه های شب<br />همنوایی پرنده با پرنده.<br /><br /><br /><strong>سالروز تولد<br /></strong><br />چهل ساله شدم<br />از چهل سنگر دشمن گذشتم<br />بی آنکه نام شب را بدانم<br /><br />ذره ای از خورشید در منست<br />هدیه ی مادرم.<br /><br /><br /><strong>در فراقش</strong><br /><br />در فراقش<br />پرنده ای لطیف در درونم می خواند<br /><br />هنگام دیدار<br />زبان خشکیده در دهانم<br />هیچ کلامی نمی یابد.<br /><br /><br /><strong>هر بار</strong><br /><br />هر بار که می آیی<br />درخت پشت پنجره را برایم هدیه می آوری<br /><br />هر بار که می روی<br />درخت پشت پنجره را به تو می بخشم.<br /><br /><br /><strong>زن نامریی</strong><br /><br />مثا هیچ کس نگاه نمی کند<br />مثل هیچ کس نمی خندد<br />مثل هیچ کس راه نمی زود<br />و سایه اش نیز مثل سایه ی هیچ کس نیست.<br /><br /><br /><br /><br /><br />2- برگزیده ای از اشعار سال های 1987 تا 1993، منتشر شده به زبان آلمانی در:<br />Welfengarten, Jahrbuch für Essaysmus, herausgegeben von Leo Kreutzer<br />und Jürgen Peters, Nr. 7, 1997, Revonnah Verlag Hannover.<br /><br /><br /><strong>رهایی<br /></strong><br />لاشه ام<br />بر دوش<br />رهسپار مدفن خویشم<br />باشد که از خویشتن رهایی یابم.<br /><br /><br /><strong>ستاره ها</strong><br /><br />وقتی کودکی کوچک بودم<br />خواب دیدم<br />مادرم ستاره ها را تمیز می کند<br /><br />حالا<br />وقتی می اندیشم<br />که ستاره ها چقدر از من دورند<br />دلم می گیرد<br /><br />اما چه زیباست<br />وقتی به ستاره ها می اندیشم.<br /><br /><br /><strong>لیست خرید<br /></strong><br />دویست گرم پنیر<br />دو کیلو سیب زمینی<br />یک بسته مارگارین<br />یک مارک و نیم آزادی<br />پنجاه مارک احساس.<br /><br /><br /><strong>پای آهنین</strong><br /><br />در کودکی ام<br />پایی آهنین<br />خانه ی گلی ام را ویران کرد<br /><br />از آن هنگام<br />هر خانه ای که می سازم<br />چیزی کم دارد.<br /><br /><br /><strong>پاییز<br /></strong><br />از دفتر خاطرات درخت<br />برگی<br />بر زمین می افتد<br /><br />فصلی<br />زیر پای عابران<br />می پوسد.<br /><br /><br /><strong>چه شیرین است</strong><br /><br />چه شیرین است<br />لیوانی شیر و سیگاری<br />در میان دو شلاق<br />و بازجو<br />مهربان ترین پدر.<br /><br /><br /><strong>عطر </strong><br /><br />به رویاهایم<br />و خاطراتم<br />عطر می زنم<br />و هنگام گردش در خیابان<br />با دیدن آشنایی<br />چون یک جنتلمن<br />کلاه از سر برمی دارم<br />و می گویم:<br />روز بخیر!<br /><br /><br /><br /><strong>در مترو</strong><br /><br />توقف مکرر قطارها<br />همهمه مسافران<br />و کبوتری تنها<br />که غریبانه<br />به این سو و آن سو می نگرد.<br /><br /><br /><strong>تصویر و قاب<br /></strong><br />پدرم<br />تصویر پدر بزرگ را با ریش بلند خرمایی اش<br />در قابی چوبین به من هدیه داد<br />و گفت<br />پدربزرگ انسان خوبی بود<br /><br />من تصویر پدر را با کراوات<br />در قابی فلزی<br />به فرزندانم هدیه می دهم<br />و به آنان می گویم<br />او انسان خوبی بود<br /><br />فرزندان من هم<br />تصویر مرا<br />در قابی به رنگ فردا<br />به فرزندانشان هدیه می دهند<br />و به آنان می گویند<br />من انسان خوبی بودم<br /><br />بدین ترتیب<br />همواره<br />انسانی در قاب می پوسد.<br /><br /><br /><strong>پناهنده<br /></strong><br />در سرزمینم<br />عابری را می مانستم<br />هراسان از گذشته خویش<br /><br />در تبعید<br />رهگذری را مانم<br />هراسان از آینده ی خویش.<br /><br /><br /><br /><strong>وطنم را<br /></strong><br />وطنم را دوست ندارم<br />اما هر گاه هموطنان را می بینم<br />می پرسم: از ایران چه خبر؟<br /><br />این جا را هم دوست ندارم<br />اما هر شب منتظر پخش اخبار تلویزیون هستم.<br /><br /><strong>دوست من</strong><br /><br />دوست من<br />هنوز نمی تواند به خودش دروغ بگوید<br />بار اول نزد من می آید<br />و آنقدر صمیمانه دروغش را می گوید که من باور می کنم<br />بعد کمی جرات می یابد<br />و این دروغ را به دیگران بازگو می کند<br />همه که باور کردند خودش نیز آن را باور می کند.<br /><br /><br /><strong>چهره ی گمشده</strong><br /><br />وقتی او را برای اولین بار دیدم<br />به نظرم آمد که او را می شناسم<br /><br />وقتی او را بار دیگر دیدم<br />به نظرم آمد که او را از کجا می شناسم<br /><br />او چهره ی گمشده ی من بود.<br /><br /><br /><strong>رشک<br /></strong><br />انسان هایی که تا کنون شناخته ام<br />دو گروه اند<br />دسته ای بزرگتر از خویشتن<br />دسته ای از خویشتن کوچک ترند<br /><br />من وقتی از خویشتن بزرگ ترم<br />به آنان رشک می برم<br />که از خویشتن کوچک ترند<br />وقتی از خویشتن کوچک ترم<br />به آنانی<br />که بزرگ تر از خویشتن اند.<br /><br /><br /><strong>دیوار<br /></strong><br />در چشمانت<br />سایه دیواری را می بینم<br />که همواره<br />میان من و خوشبختی ایستاده بود.<br /><br /><br /><strong>سیم خاردار</strong><br /><br />پرنده زیبایی را دیدم<br />که بر سیم خاردار آشیانه می ساخت<br />او را راندم تا بر درختی سبز آشیانه بسازد<br /><br />هنگامی که دوباره آن جا بودم<br />آشیان پرنده ای را بر سیم خاردار دیدم<br />سیم خاردار چه زیبا بود!<br /><br /><br /><strong>از آمدنم پشیمان نیستم<br /><br /></strong>رویایم دگرگونی جهان بود<br />اما جهان<br />زیرکانه و آرام<br />مرا دگرگون کرد<br /><br />با این همه<br />از آمدنم پشیمان نیستم.<br /><br /><br /><strong>اگر جهان یک زمین فوتبال می بود<br /></strong><br />اگر جهان یک زمین فوتبال می بود<br />و زمین توپی<br />و خدا و شیطان<br />دروازه بانان این بازی<br />چه وسوسه ِ شورانگیزی بود<br />در این بازی یک گل زدن.<br /><br /><br /><strong>بشقاب برنج</strong><br /><br />بشقاب من پر از برنج است<br />و همسایه ام چیزی برای خوردن ندارد<br />من او را به غذا دعوت نخواهم کرد<br />چرا که سپس دو نیمه گرسنه خواهیم داشت<br />گرسنه تر از گرسنگان<br /><br />شاید بگویید<br />چرا نباید بشقاب برنج را به او ببخشم<br />نه! این را نیز درست نمی دانم<br />چرا که برنج برای آن کس خوش طعم تر است،<br />که آن را می پزد<br />و ما نباید تنها به انسان ها فکر کنیم،<br />بلکه به برنج نیز.<br /><br /><br /><strong>برای خوشبخت بودن<br /><br /></strong>برای خوشبخت بودن<br />یک درخت می خواهم<br />یک کتاب<br />و یک من<br />که زیر درخت بنشیند و کتاب را بخواند<br /><br />درخت را دارم<br />کتاب را نیز<br />اما من را نه.<br /><br /><br /><strong>طعم گس</strong><br /><br />از کودکی خود<br />دل خوشی ندارم<br />چون با خاطره ای تلخ پایان یافت<br /><br />از عشق دل خوشی ندارم<br />چون هر بار با خاطره ای تلخ پایان یافت<br /><br />زندگی من<br />لذت از طعم گس قهوه ای است<br />که روزانه می نوشم.<br /><br /><br /><strong>دغدغه<br /></strong><br />مردمان این جا<br />بی دغدغه پا بر خیابان می نهند<br />و با تردید به فردا می نگرند<br /><br />مردمان سرزمین من<br />با دغدغه پا بر خیابان می نهند<br />و با امید به فردا می نگرند<br /><br />من<br />با دغدغه پا بر خیابان می نهم<br />و با تردید به فردا می نگرم.<br /><br /><br /><strong>مسئله<br /><br /></strong>می توانم ترا دوست بدارم<br />اگر که از من بیش از اندازه انتظار نداشته باشی<br />اما من از خود بیش از اندازه انتظار دارم<br />اگر که ترا دوست بدارم.<br /><br /><br />تفاوت<br /><br />گاهی یک ساعت با هم نشستن کافی است<br />تا یک عمر با هم باشیم<br /><br />گاهی یک عمر با هم بودن ناکافی است<br />تا یک ساعت با هم بنشینیم.<br /><br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-160899397600065770?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8570390141465830408.post-87434419513109945832009-09-06T12:36:00.001-07:002010-01-21T04:38:50.714-08:00<div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>بخش اول<br /></strong><br /><br /><strong>خودکارم و کفش هایم</strong><br /><br />اندیشه ای که اندیشه من نباشد اندیشه ای نادرست نیست<br />اخلاقی که اخلاق من نباشد اخلاقی نادرست نیست<br />مارک خودکاری که با آن می نویسم همان است که وقتی یک جوان بودم با آن می نوشتم<br />مارک کفش هایی که می پوشم همان است که وقتی یک جوان بودم می پوشیدم<br />از این گذشته جهان تغییر کرده است<br />و من تغییر کرده ام<br />جهان تغییر خواهد کرد<br />و من تغییر خواهم کرد<br />به خودکارم و کفش هایم وفادار خواهم ماند<br /><br /><br />برای بینظیر بوتو<br /><br /><strong>امروز </strong><br /><br />امروز بینظیر بوتو کشته شد<br />در یک سوء قصد<br />توسط یک اسلام گرای متعصب<br /><br />پاکستان فقیرتر شده است<br />من در آلمان زندگی می کنم و یک ایرانی هستم<br />من هم فقیرتر شده ام<br />در امیدم<br />برای دنیایی<br />بدون تعصب.<br /><br /><br /><strong>چهره های زیبا<br /><br /></strong>امروز چند چهره ی زیبا مشاهده کردم. در میان راه و هنگام خرید. یک چهره خیلی چیزها را در مورد یک انسان بیان می کند. مرد یا زن، کودک یا در سنین بالا. بویژه یک چهره ی زیبا در سنین بالا اهمیت زیادی دارد. یک دستاورد است که انسان زیبایی را در خودش حفظ کند. با وجود گذشت سال ها. با وجود تراژدی ها ودراماهای زندگی.<br />وقتی با چهره ای روبرو می شوم با جهان روبرو می شوم. وقتی با چهره ای زیبا روبرو می شوم با زیبایی جهان روبرو می شوم. در خود شادی عمیقی احساس می کنم. شاید این زیاد نباشد، اما بطور قطع کم نیست. در جهان خود را در خانه احساس می کنم.<br /><br /><br /><strong>این کشور</strong><br /><br />این کشور چهره هایی بسیار دارد<br />بعضی از این چهره ها را من دوست دارم<br />دیگر چهره ها را نه<br />این کافی است تا در اینجا خشنود باشم<br /><br />کشور من ایران چهره هایی بسیار دارد<br />بعضی از این چهره ها را من دوست دارم<br />دیگر چهره ها را نه<br />این کافی است تا بعنوان یک ایرانی خشنود باشم<br /><br />دنیا چهره هایی بسیار دارد<br />بعضی از این چهره ها را من دوست دارم<br />دیگر چهره ها را نه<br />این کافی است تا در دنیا خشنود باشم<br /><br />و من چهره هایی بسیار دارم<br />بعضی از این چهره ها را من دوست دارم<br />دیگر چهره ها را نه<br />این کافی است تا در پوست خود خشنود باشم.<br /><br /><br /><strong>شاید کافی باشد<br /><br /></strong>آیا می توانیم باری از دوش وجدانی بر داریم، بدون این که باری بر دوش غرورمان بگذاریم و بدین ترتیب باری هم بر وجدان یکی دیگر بگذاریم.<br />آیا می توانیم باری از دوش غرورمان برداریم، بدون این که باری بر دوش وجدانمان بگذاریم و بدین ترتیب باری هم بر دوش غرور یکی دیگر بگذاریم.<br />آیا می توانیم باری از دوش قلبمان برداریم، بدون این که باری بر دوش آزادی مان بگذاریم و بدین ترتیب باری هم بر دوش قلب یکی دیگر بگذاریم.<br />آیا می توانیم باری از دوش آزادی مان برداریم، بدون این که باری بر دوش قلبمان بگذاریم و بدین ترتیب باری هم بر دوش آزادی یکی دیکر بگذاریم.<br />من سؤال ها را می شناسم، جواب ها را نه. شاید کافی باشد، سؤال ها را گاه به گاه پیش خود مجسم کنم.<br /><br />آیا می توانیم باری از دوش وجدانی برداریم، بدون این که باری بر دوش غروری بگذاریم و بدین ترتیب باری هم بر دوش وجدان خودمان بگذاریم.<br />آیا می توانیم باری از دوش غروری برداریم، بدون ایم که باری بر دوش وجدانی بگذاریم و بدین ترتیب باری هم بر دوش غرور خودمان بگذاریم.<br />آیا می توانیم باری از دوش قلبی برداریم، بدون این که باری بر دوش آزادی ای بگذاریم و بدین ترتیب باری هم بر دوش قلب خودمان بگذاریم.<br />آیا می توانیم باری از دوش آزاد ای برداریم، بدون این که باری بر دوش قلبی بگذاریم و. بدین ترتیب باری هم بر دوش آزادی خودمان بگذاریم.<br />من سؤال ها را می شناسم، جواب ها را نه. شاید کافی باشد گاه به گاه سؤال ها را گیش خود مجسم کنم.<br /><br />من مدافع سرسخت انسان گرایی نیستم. گاهی بدون بک زخم قسر درنمی رویم. خواه زخم وجدان، خواه زخم غرور، خواه زخم قلب، خواه زخم آزادی. از آن ما یا از آن یکی دیگر. گاه درستش این است که طاقت دردمان و درد یکی دیگر را داشته باشیم.<br /><br /><br /><strong>در ظرف چند روز<br /><br /></strong>سقوط<br />تا عمق یک ورطه<br /><br />این را از اندیشه هایم<br />و احساس هایم درمی یابم<br />آن ها تیره اند<br /><br />انگار حشره ای روی پوستم می خزد<br /><br />در ظرف چند روز آینده به این ماجرا خواهم خندید<br />و جنبش پروانه ای را بر انگشتانم حس خواهم کرد.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8570390141465830408-8743441951310994583?l=sherwabishtar.blogspot.com' alt='' /></div>محمد احمدیانhttp://www.blogger.com/profile/13531685440873965732noreply@blogger.com1